Μέρα 1180......τις τελευταίες μέρες βρέχει ακατάπαυστα........το νερό έχει μουσκέψει βαθιά μέσα μου......βήχω......κρυώνω.....πονάω.......είμαι τελευταίος μαζί με ένα φάντασμα που κάποτε ήταν άντρας........η βροχή σταμάτησε δυο μέρες τώρα......η αυτοσχέδια πύλη ανοίγει.....μια ομάδα λευκών παιδιών μας κρατούν και μας βγάζουν έξω.......σα χαρτόνια στα χεράκια τους......περπατάμε στην αυλή σχολείου......αυτοσχέδια μαντριά γεμάτη.....ακούγονται κάποιες φωνές........κάποιες ελπίδες που δεν το έβαλαν κάτω......μας πηγαίνουν σε μια μεγάλη αίθουσα.......το γυμναστήριο του σχολείου.......γεμάτη αίματα........μυρίζει μέταλλο.....γέυεσαι μέταλλο.....φτάνουμε κάτω απο μια μπασκέτα.....απο πίσω δεσπόζουν σημαίες του κάποτε σχολείου......το αίμα στο σημείο που είμαστε είναι πηχτό.....τρίχες και μυαλά δημιουργούν εστίες,σα νησιά μέσα σε κόκκινη θάλασσα.....εμένα με κρατάνε.....γονατίζουν τον πρώτο.....ένα παιδί τον πλησιάζει.........κρατά σφυρί στα χέρια του......χτυπά με μαεστρία το κεφάλι του άντρα.....το ανοίγει αφήνοντας τα μυαλά να σμίξουν με το αίμα.....ένα νέο νησί δημιουργήται......τραβούν τον άντρα σε μια πόρτα......τα πόδια του διαγραφούν δυο γραμμές που γρήγορα το αίμα τις πνίγει.......με γονατίζουν.....στο ύψος των ματιών μου το κατακόκκινο σφυρί.....κλείνω τα μάτια.....δε φοβάμαι......ανυπομονώ......ο χρόνος όμως παραμένει.....με περιπαίζει......το σφυρί δεν τον σταματά.......ανοίγω τα μάτια......μπροστά μου το παιδί που είχα σώσει στο νοσοκομείο......εξαργυρώνει την ζωή που του χάρισα.....καταραμένη να είναι η στιγμη.......με αφήνουν να σηκωθώ.....τα γόνατά μου ακόμα βουτηγμένα στη φαιά ουσία τόσων κάποτε ανθρώπων......με σηκώνουν με τη βία.....ο μικρός σωτήρας μου φευγει......με οδηγούν στην έξοδο.......είμαι μια πληγή.......η πόρτα κλείνει πίσω μου......κοιτώ προς τον τοίχο του σχολείου.....ο μικρός σωτήρας εμφανίζεται απο πίσω του.......μου πετά το σάκο και το όπλο μου......τα μαζεύω.......τον κοιτώ και με κοιτά.......σα να μου μιλά.....σα να προσπαθεί να ψελίσει το ονομά μου.....πως μπορεί να ξέρει αυτό που έγω έχω ξεχάσει......με το δάχτυλο δείχνει τον δρόμο πίσω μου......κάποια άλλα παιδιά με σημαδεύουν με τα τόξα τους.....μπορω να περιμένω μέχρι να μου ρίξουν.....μπορω να λυτρωθώ.....μα δεν μπορώ......ένας ήχος μέσα στα αυτιά μου αναστατώνει ότι λιγο ζωντανώ έχω.....τα χίλια του μικρού σαν τσίχλα μέσα στο μυαλό μου......μπαμπά,μπαμπά.....αυτή η λέξη με γυρίζει να ακολουθήσω τον ήχο.....το φάντασμα του ανθρώπου μέσα μου πάλι με τυραννά....μπαμπά ,μπαμπά ,φαντάζομαι ότι ακούω και τα πόδια μου με απομακρύνουν για να χαρούν λίγη ζωή ακόμα.....λίγη κατάρα#lastdaysgr