Μέρα 1115.......σκοτάδι....πονοκέφαλος......13 υποτιθέμενες μέρες στο σκοτάδι......μετράω τον χρόνο απο ένα καμπανάκι...βάφτισα τον ήχο χρόνο......μέρα υπολογίζω......τους καλεί.....δεν ξέρω τον λόγο αλλά είμαι σίγουρος ότι τους καλεί......απόλυτη σιωπή.......τις πρώτες μέρες φώναζα,εκλιπαρούσα.....χωρίς λόγο.....ανθρώπινο ένστικτο....ότι έχει απομείνει......ποτέ δεν πήρα απάντηση.....καμιά ξένη φωνή,καμιά ξένη κραυγή να με συνοδεύει στο σκοτάδι μου....... ελάχιστο φως πέφτει σε τρύπα στον τοίχο.....εκεί βρίσκω λίγη τροφή και νερό......η τροφή παξιμάδια ξερά και κρέας.....άφθονο κρέας......με τρομάζει η ποσότητα......ίσως είμαι εγώ η επόμενη παρτίδα......υγρασία και μούχλα.......το πόδι μου δεμένο με ξύλα.......πρέπει να την γλίτωσα με σπάσιμο,η σφαίρα δεν μου συνέθλιψε το κόκκαλο.......το κεφάλι μου δεμένο.....πονοκέφαλος.....με έχουν περιποιηθεί.....προσέχουν την τροφή τους.......μέσα στο σκοτάδι περιμένω την μοίρα μου#lastdaysgr

Μέρα 1102.......βρίσκομαι στα βόρεια προάστια της πόλης.......σιωπή.......τα πάντα δείχνουν καθαρά.......Λες και ένα μαγικό χέρι περιποιήθηκε τις γειτονιές......ακούγεται μηχανισμός......οπλίζω....ένα μικροσκοπικό drone στο μέγεθος της παλάμης μου με πλησιάζει.....έχω εντοπιστεί...αρχίζει να εκπέμπει φως......ο ιπτάμενος προδότης καλεί τους θύτες μου......προσπαθώ μάταια να το χτυπήσω με τον υποκόπανο.....με αποφύγει με ελιγμούς διαγράφοντας το σύμβολο του απείρου στον αέρα........τρέχω.....με ακολουθεί διαμοιράζοντας το στίγμα μου.....απο τα δυτικά ακούω μηχανή.......στο οπτικό μου πεδίο εμφανίζεται ένα κατάμαυρο τζιπ......στο καπό του ,βαμένη μια κατακόκκινη νεκροκεφαλή και ένα τεράστιο μεγάφωνο δεμένο......απο τον οροφή του τζιπ ξεπετάγεται ένα Vulcan m61A των 18mm.....
Τα λάστιχα τζιρίζουν.......κλασική μουσική ξεχύνεται απο το μεγάφωνο μπροστά.....τρέχω......το drone ακολουθεί.....πιό πίσω το τζίπ......μπαίνω απο  πεσμένη μεταλλική πόρτα σε ένα σχολείο......απο πίσω ακούω τον μεταλλικό ήχο της πόρτας που δημιουργεί το βάρος του τζιπ καθώς την πατάει.......τρέχουμε στο προάυλιο.....στους τοίχους μαθητικές ζωγραφιές ευρωπαίων φιλοσόφων με κοιτούν με μάτια βλοσυρά.....το οπλοπολυβόλο ξερνάει 18mm πύρινες ανάσες.....το κεφάλι του Βολταίρου διαλύεται.....κομάτια απο τσιμέντο με χτυπούν στο πρόσωπο.......οι σφαίρες συνεχίζουν την τρελή πορεία τους.....ακολουθούν ο Μοντεσκίε ,ο Ντιντερό,ο Ρουσώ......κομμάτια τους παντού γύρω μου......χτυπάω στο πόδι και σωριάζομαι......σέρνομαι μέχρι τον τοίχο και ακουμπώ......αίμα τρέχει απο το κεφάλι και το πόδι μου.......στο τοίχο πίσω δεσπόζει ο Τζων Λοκ να κρατά στα χέρια του την θεωρία για το κοινωνικό συμβόλαιο.......ψηλά,πάνω απο το κεφάλι του με μεγάλα λευκά καλλίγραμμα γράμματα "η Ευρώπη των ανθρώπινων δικαιωμάτων."..........απέναντί μου σταματά το όχημα......η Πέμπτη συμφωνία καλύπτει τον ήχο της μηχανής......το vulcan με σημαδεύει.....δε χρειάζονται απο μένα τίποτα .....ούτε τα ρούχα μου ούτε τις προμήθειές μου.......είμαι το ποντίκι στα νύχια τους......θέλουν να με ξεσκίσουν και να πανηγυρίσουν με το θέαμα......το αίμα καλύπτει το οπτικό πεδίο του αριστερού μου ματιού.......ακούω τον μηχανισμό του όπλου που "λοκάρει".......ρίχνει ψηλά.....κομάτια απο τσιμέντο πέφτουν γύρω μου....σαν να τους ακούω να γελάνε με τον τρόμο μου......κλείνω τα μάτια ......μέσα στο σκοτάδι βλέπω τους γιούς και την γυναίκα μου......σφίγγω τα δόντια ........οι επόμενες ριπές θα με γονιμοποιήσουν θάνατο....περιμένω.....ένας σφυριχτός ήχος ακούγεται και ύστερα μια έκρηξη......ανοίγω τα μάτια απο την έκπληξη........το τζιπ βρίσκεται στον αέρα μέσα σε φλογισμένες πιρουέτες ....ένας απο τους θύτες μου ή ότι έχει μείνει απο αυτόν ,πετάγεται μέσα απο τους κύκλους που διαγράφει η πολεμική μηχανή .........το όχημα καταλήγει στο έδαφος και ακολουθεί μια δεύτερη έκρηξη που το διαλύει........ο ήχος εκκωφαντικός και μεγαλόπρεπος......η φωτιά σχεδόν καίει το κατακόκκινο πρόσωπό μου........επικρατεί σιωπή.....τα αυτιά μου βουίζουν.......κοιτώ στο βάθος το όχημα που φλέγεται....έχω χάσει πολύ αίμα....αργοπεθαίνω στην αγκαλιά του Λοκ......τα πάντα γίνονται θολά......μια σκιά......μια σκιά με πλησιάζει......ένα παιδί.......ένα φάντασμα.....κάνω να σηκωθώ,να φύγω,να επιβιώσω.....δύο βήματα και σωριάζομαι στο έδαφος.......λίγο πριν κλείσουν τα μάτια μου διακρίνω την επιγραφή
πάνω απο τον διαφωτιστή........διαβάζονται μόνο οι λέξεις ανθρώπινα δικαιώματα.....εκεί που ήταν η
λέξη "Ευρώπη" υπάρχει μια τρύπα απο σφαίρα.....ένα μαυρο τούνελ......μέσα απο το τούνελ σκύβει η σκιά πάνω μου......χάνομαι στο σκοτάδι#lastdaysgr

Μέρα 1091........βροχή,χαλάζι......οι καυστικές ψιχάλες με οδηγούν στο κτήριο τηλεοπτικού σταθμού....καταστροφή και λεηλασιά......η κακοκαιρία με οδηγεί πιό βαθιά στο κτήριο.....υγρασία και σαπίλα.....μπαίνω σε αίθουσα......στούντιο ειδήσεων......μπροστά στις σκονισμένες κάμερες καθισμένη με το λευκό ταγιέρ της......τα μαλλιά της καλοχτενισμένα ακουμπούν στην πλάτη της.......πλησιάζω......γυρίζω την καρεκλα της......ο μηχανισμός περιφοράς διαμαρτύρεται αλλα μου κάνει την χάρη......Το προσωπό σε σήψη.....μια χαράδρα χωρίζει το πηγούνι απο τους ώμους της.......ξεραμένο αίμα.......μια ταμπέλα καρφωμένη με στυλό στο στέρνο της......"τώρα τι έχεις να μας πεις;"........πισω από τις κάμερες σαπισμένα κορμιά,δολοφονημένα......κομμένα κεφάλια και διαμελισμένα άκρα.....αποτέλεσμα οργής.......βγαίνω.......βρίσκω το  εστιατοριο του σταθμού......ένας θησαυρός.....παντού σνακ και ληγμένες σοκολάτες.....γεμίζω με μανία τον σάκο.......βγαίνω απο τον σταθμό γεματος λάφυρα.....γεύσεις "πολιτισμού"......με λυπεί όμως πως με τόσα σνακς δεν έχω τηλεόραση να τα απολαύσω.......αλλά και να είχα,τι θα είχε να μου πει πιά.#lastdaysgr#