Μέρα 1180......τις τελευταίες μέρες βρέχει ακατάπαυστα........το νερό έχει μουσκέψει βαθιά μέσα μου......βήχω......κρυώνω.....πονάω.......είμαι τελευταίος μαζί με ένα φάντασμα που κάποτε ήταν άντρας........η βροχή σταμάτησε δυο μέρες τώρα......η αυτοσχέδια πύλη ανοίγει.....μια ομάδα λευκών παιδιών μας κρατούν και μας βγάζουν έξω.......σα χαρτόνια στα χεράκια τους......περπατάμε στην αυλή σχολείου......αυτοσχέδια μαντριά γεμάτη.....ακούγονται κάποιες φωνές........κάποιες ελπίδες που δεν το έβαλαν κάτω......μας πηγαίνουν σε μια μεγάλη αίθουσα.......το γυμναστήριο του σχολείου.......γεμάτη αίματα........μυρίζει μέταλλο.....γέυεσαι μέταλλο.....φτάνουμε κάτω απο μια μπασκέτα.....απο πίσω δεσπόζουν σημαίες του κάποτε σχολείου......το αίμα στο σημείο που είμαστε είναι πηχτό.....τρίχες και μυαλά δημιουργούν εστίες,σα νησιά μέσα σε κόκκινη θάλασσα.....εμένα με κρατάνε.....γονατίζουν τον πρώτο.....ένα παιδί τον πλησιάζει.........κρατά σφυρί στα χέρια του......χτυπά με μαεστρία το κεφάλι του άντρα.....το ανοίγει αφήνοντας τα μυαλά να σμίξουν με το αίμα.....ένα νέο νησί δημιουργήται......τραβούν τον άντρα σε μια πόρτα......τα πόδια του διαγραφούν δυο γραμμές που γρήγορα το αίμα τις πνίγει.......με γονατίζουν.....στο ύψος των ματιών μου το κατακόκκινο σφυρί.....κλείνω τα μάτια.....δε φοβάμαι......ανυπομονώ......ο χρόνος όμως παραμένει.....με περιπαίζει......το σφυρί δεν τον σταματά.......ανοίγω τα μάτια......μπροστά μου το παιδί που είχα σώσει στο νοσοκομείο......εξαργυρώνει την ζωή που του χάρισα.....καταραμένη να είναι η στιγμη.......με αφήνουν να σηκωθώ.....τα γόνατά μου ακόμα βουτηγμένα στη φαιά ουσία τόσων κάποτε ανθρώπων......με σηκώνουν με τη βία.....ο μικρός σωτήρας μου φευγει......με οδηγούν στην έξοδο.......είμαι μια πληγή.......η πόρτα κλείνει πίσω μου......κοιτώ προς τον τοίχο του σχολείου.....ο μικρός σωτήρας εμφανίζεται απο πίσω του.......μου πετά το σάκο και το όπλο μου......τα μαζεύω.......τον κοιτώ και με κοιτά.......σα να μου μιλά.....σα να προσπαθεί να ψελίσει το ονομά μου.....πως μπορεί να ξέρει αυτό που έγω έχω ξεχάσει......με το δάχτυλο δείχνει τον δρόμο πίσω μου......κάποια άλλα παιδιά με σημαδεύουν με τα τόξα τους.....μπορω να περιμένω μέχρι να μου ρίξουν.....μπορω να λυτρωθώ.....μα δεν μπορώ......ένας ήχος μέσα στα αυτιά μου αναστατώνει ότι λιγο ζωντανώ έχω.....τα χίλια του μικρού σαν τσίχλα μέσα στο μυαλό μου......μπαμπά,μπαμπά.....αυτή η λέξη με γυρίζει να ακολουθήσω τον ήχο.....το φάντασμα του ανθρώπου μέσα μου πάλι με τυραννά....μπαμπά ,μπαμπά ,φαντάζομαι ότι ακούω και τα πόδια μου με απομακρύνουν για να χαρούν λίγη ζωή ακόμα.....λίγη κατάρα#lastdaysgr

Μέρα 1164.........ο ήλιος καίει......16 μέρες σε αυτήν την αυλή.....μας ταΐζουν φρούτα.....καλαμιές κλείνουν τον χώρο,τον απομονώνουν.....διακρίνω γραμμές απο γήπεδο του μπασκετ στο τσιμέντο......κάποιο σχολείο φιλοξενεί το σφαγείο.....υπάρχουν ακόμα 5 άτομα μαζί μου....2 γυναίκες και 3 άντρες......ήταν 7.....τους πήραν.....μια ομάδα "λευκών" παιδιών μπήκε στο χώρο,μάζεψε δύο άντρες και εξαφανίστηκαν....κανείς δεν αντέδρασε....δεν υπάρχει λόγος....η αντίσταση μόνο πόνο φέρνει.....κοιταζόμαστε μα δε μιλάμε.....δεν είναι ότι δεν έχουμε τι να πούμε.......κάτι θα βρίσκαμε......είναι οτι δεν έχουν χρήση οι λέξεις πιά.....δεν υπάρχει κοινωνία,πολιτισμός,άνθρωπος......υπάρχει μόνο αναπνοή και ένστικτο......οι λέξεις μπολιάζουν το ένστικτο με αρώστεια.....το σκοτώνουν....το γεμίζουν δάκρυα.....το ένστικτο είναι ο Θεός μας.....ο πατέρας μας......ο δυνάστης μας......ο προστάτης μας........κάθομαι στη γωνιά μου και περιμένω.....περιμένω να έρθουν τα παιδιά και να με λυτρώσουν απο τον Θεό μου#lastdaysgr

Μέρα 1145....δεν είμαι σίγουρος για τον χρόνο...... πόσες μέρες βρίσκομαι......σκοτάδι.....λιγοστό φως σε μια γωνιά....κουλουριάζω για να με λούσει.....μια αχτίδα έρχεται και χάνεται...μια φωτεινή τρύπα...ένας μοναχικός

γαλαξίας.....άφησαν το σημειωματάριό μου και ένα μολύβι........θέλουν να συνεχίσω.....κρυώνω...πονάω....μυρίζω κόπρανα,ούρα και εμετό....πυρετό,ρίγη....ακούω την πόρτα να ξεκλειδώνει.......τρέχω να κρυφτώ στο λίγο φως.....κουλουριάζομαι.....βήματα στο σκοτάδι......φωνάζω....ουρλιάζω....όχι από τρόμο....απο ένστικτο......ένα ξύλινο ραβδί προσγειώνεται στα πλευρά μου,στο πρόσωπό μου......η σάρκα σκίζεται.....κρατώ σφιχτά τα χαρτιά μου...βρώμικα......ουρλιάζω.....δεν είναι πόνος....τρέλα είναι....χέρια με αγγίζουν.....μικρά χέρια προσπαθούν να με πάρουν απο την φωτεινή κρυψώνα μου......ουρλιάζω.....ραβδί....χέρια.....με σηκώνουν.....προχωρώ μέσα στο σκοτάδι.....η υγρασία αλλάζει μυρωδιά....αλλάζω χώρο.....προχωρώ....δεν ουρλιάζω πιά.....κλαίω....περπατώ.......φως στο βάθος με πλησιάζει.....παιδιά γύρω μου με σπρώχνουν στο φως.....τα μάτια μου καίνε....εξατμίστηκαν τα δάκρυα....με πετάνε στον καινούργιο γαλαξία.....φως....ήλιος.....ζέστη....ηλιακό σύστημα....τα μάτια μου ερμητικά κλειστά....πονούν σε κάθε προσπάθεια να ανοίξουν.....σέρνομαι στα τυφλά μέχρι που χτυπώ σε πέτρα....κουλουριάζομαι.....το αίμα απο τις πληγές μου στάζει σε χώμα....ακούω τον ήχο απο τις πετρούλες που ποτίζονται απο αυτό......ακούω....πόρτα ανοίγει.....ερπετά σέρνονται στο χώμα.....φίδια.....ανοίγω με δυσκολία τις τρύπες που αποκαλώ μάτια....μέσα απο δάκρυα διακρίνω υγρές μορφές......άνθρωποι σέρνονται.....όπως εγώ πριν....με μάτια κλειστά ψάχνουν να κουλουριαστούν.....μας έβγαλαν στο φως....πλησιάζει η ώρα που θα ακολουθήσει το σκοτάδι.....αιώνιο.....λυτρωτικό#lastdaysgr

Μέρα 1115.......σκοτάδι....πονοκέφαλος......13 υποτιθέμενες μέρες στο σκοτάδι......μετράω τον χρόνο απο ένα καμπανάκι...βάφτισα τον ήχο χρόνο......μέρα υπολογίζω......τους καλεί.....δεν ξέρω τον λόγο αλλά είμαι σίγουρος ότι τους καλεί......απόλυτη σιωπή.......τις πρώτες μέρες φώναζα,εκλιπαρούσα.....χωρίς λόγο.....ανθρώπινο ένστικτο....ότι έχει απομείνει......ποτέ δεν πήρα απάντηση.....καμιά ξένη φωνή,καμιά ξένη κραυγή να με συνοδεύει στο σκοτάδι μου....... ελάχιστο φως πέφτει σε τρύπα στον τοίχο.....εκεί βρίσκω λίγη τροφή και νερό......η τροφή παξιμάδια ξερά και κρέας.....άφθονο κρέας......με τρομάζει η ποσότητα......ίσως είμαι εγώ η επόμενη παρτίδα......υγρασία και μούχλα.......το πόδι μου δεμένο με ξύλα.......πρέπει να την γλίτωσα με σπάσιμο,η σφαίρα δεν μου συνέθλιψε το κόκκαλο.......το κεφάλι μου δεμένο.....πονοκέφαλος.....με έχουν περιποιηθεί.....προσέχουν την τροφή τους.......μέσα στο σκοτάδι περιμένω την μοίρα μου#lastdaysgr

Μέρα 1102.......βρίσκομαι στα βόρεια προάστια της πόλης.......σιωπή.......τα πάντα δείχνουν καθαρά.......Λες και ένα μαγικό χέρι περιποιήθηκε τις γειτονιές......ακούγεται μηχανισμός......οπλίζω....ένα μικροσκοπικό drone στο μέγεθος της παλάμης μου με πλησιάζει.....έχω εντοπιστεί...αρχίζει να εκπέμπει φως......ο ιπτάμενος προδότης καλεί τους θύτες μου......προσπαθώ μάταια να το χτυπήσω με τον υποκόπανο.....με αποφύγει με ελιγμούς διαγράφοντας το σύμβολο του απείρου στον αέρα........τρέχω.....με ακολουθεί διαμοιράζοντας το στίγμα μου.....απο τα δυτικά ακούω μηχανή.......στο οπτικό μου πεδίο εμφανίζεται ένα κατάμαυρο τζιπ......στο καπό του ,βαμένη μια κατακόκκινη νεκροκεφαλή και ένα τεράστιο μεγάφωνο δεμένο......απο τον οροφή του τζιπ ξεπετάγεται ένα Vulcan m61A των 18mm.....
Τα λάστιχα τζιρίζουν.......κλασική μουσική ξεχύνεται απο το μεγάφωνο μπροστά.....τρέχω......το drone ακολουθεί.....πιό πίσω το τζίπ......μπαίνω απο  πεσμένη μεταλλική πόρτα σε ένα σχολείο......απο πίσω ακούω τον μεταλλικό ήχο της πόρτας που δημιουργεί το βάρος του τζιπ καθώς την πατάει.......τρέχουμε στο προάυλιο.....στους τοίχους μαθητικές ζωγραφιές ευρωπαίων φιλοσόφων με κοιτούν με μάτια βλοσυρά.....το οπλοπολυβόλο ξερνάει 18mm πύρινες ανάσες.....το κεφάλι του Βολταίρου διαλύεται.....κομάτια απο τσιμέντο με χτυπούν στο πρόσωπο.......οι σφαίρες συνεχίζουν την τρελή πορεία τους.....ακολουθούν ο Μοντεσκίε ,ο Ντιντερό,ο Ρουσώ......κομμάτια τους παντού γύρω μου......χτυπάω στο πόδι και σωριάζομαι......σέρνομαι μέχρι τον τοίχο και ακουμπώ......αίμα τρέχει απο το κεφάλι και το πόδι μου.......στο τοίχο πίσω δεσπόζει ο Τζων Λοκ να κρατά στα χέρια του την θεωρία για το κοινωνικό συμβόλαιο.......ψηλά,πάνω απο το κεφάλι του με μεγάλα λευκά καλλίγραμμα γράμματα "η Ευρώπη των ανθρώπινων δικαιωμάτων."..........απέναντί μου σταματά το όχημα......η Πέμπτη συμφωνία καλύπτει τον ήχο της μηχανής......το vulcan με σημαδεύει.....δε χρειάζονται απο μένα τίποτα .....ούτε τα ρούχα μου ούτε τις προμήθειές μου.......είμαι το ποντίκι στα νύχια τους......θέλουν να με ξεσκίσουν και να πανηγυρίσουν με το θέαμα......το αίμα καλύπτει το οπτικό πεδίο του αριστερού μου ματιού.......ακούω τον μηχανισμό του όπλου που "λοκάρει".......ρίχνει ψηλά.....κομάτια απο τσιμέντο πέφτουν γύρω μου....σαν να τους ακούω να γελάνε με τον τρόμο μου......κλείνω τα μάτια ......μέσα στο σκοτάδι βλέπω τους γιούς και την γυναίκα μου......σφίγγω τα δόντια ........οι επόμενες ριπές θα με γονιμοποιήσουν θάνατο....περιμένω.....ένας σφυριχτός ήχος ακούγεται και ύστερα μια έκρηξη......ανοίγω τα μάτια απο την έκπληξη........το τζιπ βρίσκεται στον αέρα μέσα σε φλογισμένες πιρουέτες ....ένας απο τους θύτες μου ή ότι έχει μείνει απο αυτόν ,πετάγεται μέσα απο τους κύκλους που διαγράφει η πολεμική μηχανή .........το όχημα καταλήγει στο έδαφος και ακολουθεί μια δεύτερη έκρηξη που το διαλύει........ο ήχος εκκωφαντικός και μεγαλόπρεπος......η φωτιά σχεδόν καίει το κατακόκκινο πρόσωπό μου........επικρατεί σιωπή.....τα αυτιά μου βουίζουν.......κοιτώ στο βάθος το όχημα που φλέγεται....έχω χάσει πολύ αίμα....αργοπεθαίνω στην αγκαλιά του Λοκ......τα πάντα γίνονται θολά......μια σκιά......μια σκιά με πλησιάζει......ένα παιδί.......ένα φάντασμα.....κάνω να σηκωθώ,να φύγω,να επιβιώσω.....δύο βήματα και σωριάζομαι στο έδαφος.......λίγο πριν κλείσουν τα μάτια μου διακρίνω την επιγραφή
πάνω απο τον διαφωτιστή........διαβάζονται μόνο οι λέξεις ανθρώπινα δικαιώματα.....εκεί που ήταν η
λέξη "Ευρώπη" υπάρχει μια τρύπα απο σφαίρα.....ένα μαυρο τούνελ......μέσα απο το τούνελ σκύβει η σκιά πάνω μου......χάνομαι στο σκοτάδι#lastdaysgr

Μέρα 1091........βροχή,χαλάζι......οι καυστικές ψιχάλες με οδηγούν στο κτήριο τηλεοπτικού σταθμού....καταστροφή και λεηλασιά......η κακοκαιρία με οδηγεί πιό βαθιά στο κτήριο.....υγρασία και σαπίλα.....μπαίνω σε αίθουσα......στούντιο ειδήσεων......μπροστά στις σκονισμένες κάμερες καθισμένη με το λευκό ταγιέρ της......τα μαλλιά της καλοχτενισμένα ακουμπούν στην πλάτη της.......πλησιάζω......γυρίζω την καρεκλα της......ο μηχανισμός περιφοράς διαμαρτύρεται αλλα μου κάνει την χάρη......Το προσωπό σε σήψη.....μια χαράδρα χωρίζει το πηγούνι απο τους ώμους της.......ξεραμένο αίμα.......μια ταμπέλα καρφωμένη με στυλό στο στέρνο της......"τώρα τι έχεις να μας πεις;"........πισω από τις κάμερες σαπισμένα κορμιά,δολοφονημένα......κομμένα κεφάλια και διαμελισμένα άκρα.....αποτέλεσμα οργής.......βγαίνω.......βρίσκω το  εστιατοριο του σταθμού......ένας θησαυρός.....παντού σνακ και ληγμένες σοκολάτες.....γεμίζω με μανία τον σάκο.......βγαίνω απο τον σταθμό γεματος λάφυρα.....γεύσεις "πολιτισμού"......με λυπεί όμως πως με τόσα σνακς δεν έχω τηλεόραση να τα απολαύσω.......αλλά και να είχα,τι θα είχε να μου πει πιά.#lastdaysgr#

Μέρα 1090....περπατώ κοντα σε έρημα σπίτια......κρατώ το όπλο μου σφιχτά......κυνηγετική καραμπίνα saiga12c....στις τελευταίες μέρες του πολιτισμού την είχα αγοράσει ακριβά.....ήθελα να έχω ένα προστάτη για την οικογένειά μου,για την περιουσία μου......ένα σαρδόνιο χαμόγελο ξεφεύγει με την σκέψη...συνεχίζω να περπατώ....έδωσα σχεδόν ότι λεφτά είχα,τα χρυσαφικά της γυναίκας μου μαζί με τις βέρες......ο πρώιν ιδιοκτήτης της μου είπε......."αυτο το κορίτσι δε θα σε προδώσει ποτέ,φτάνει να το αγαπάς"........γύρισα σπίτι.....ακούμπησα το όπλο όρθιο στον τοίχο,σα να τον στηρίζει να μην πέσει.....ο μικρός μου γιός με ρώτησε τι είναι αυτό........"μια κατάρα" απάντησα και μπήκα στο μπάνιο να κλάψω χωρίς να με δει........το αγόρι μου......τότε..........τώρα......περπατάω με το κορίτσι στον ώμο.....οι δυό μας πιά.....εγω και η "κατάρα" μου.....έτσι την φωνάζω.......ακούω θόρυβο......κρύβωμαι πίσω απο ένα αυτοκίνητο.....στο δρόμο τρέχει μια γυναίκα.....την ακολουθεί άντρας....με ένα ξύλο την χτυπά στο κεφάλι και την σωριάζει στην άσφαλτο.....συνεχίζει με μανία να πολτοποιεί το κεφάλι της.......βγάζει ένα μικρό σουγιά και κόβει κρέας απο το μπράτσο της.....τρώει σαν όρνιο.....η γαμψή του μύτη επιβαιβεώνει την εικόνα.....τον αναγνωρίζω.....είναι ο πρώιν ιδιοκτήτης της "κατάρας"......σημαδεύω......η σφαίρα τον βρίσκει στο λαιμό.....σαστισμένος προσπαθεί να φωνάξει....καταφέρνει ένα σφύριγμα γεμάτο αίματα μέσα απο την τρύπα......σωριάζεται διπλα στην γυναίκα με τα μάτια ορθάνοιχτα.....βγάζω τον μπαλτά και πλησιάζω την τροφή.....καθώς τον κόβω,άθελά μου του απευθύνομαι....."το κορίτσι σου.Θυμάσαι;"......φόρτωσα το κρέας στο σάκο και την "κατάρα" στον ώμο.........καθώς απομακρυνόμασταν την αισθάνθηκα να χαιρετά τον πρώιν εραστή της#lastdaysgr#

Μέρα 1082.........η πόλη είναι ήσυχη.......μικρες εστίες φωτιάς σε κτήρια......ο καιρός αρχίζει να γεμίζει....σύντομα θα βρέξει.....περπατάω σε κεντρικό δρόμο.......μυρίζει έντονα ψοφίμι......πεινάω.....ακούω φωνή.......τραγούδι.......ακολουθώ την παραφωνία.......στην αρχή μιας στοάς ένα σκελετωμένο φάντασμα......ανάμεσα σε σκουπίδια τραγουδά.....κλαίει και τραγουδά....πλησιάζω.....η αποκρουστική μυρωδιά με σταματά μερικά μέτρα πριν.......περιττώματα και ούρα....αμωνιά.....κρατάω την αναπνοή μου.....η περιέργεια με φέρνει πιο κοντά......κάτι γνώριμο....πλησιάζω κρατώντας την αναπνοή μου με μαντίλι......θυμάμαι.....άντρας εξουσίας....πολιτικός.....πύρινοι λόγοι και πατριωτικά πυροτεχνήματα......με κοιτά......χαμογελά.....λίγα σαπισμένα δόντια και μαυρη γλώσσα.....συνεχίζει το μελωδικό κλάμα.....απλώνει το χέρι προς εμένα......κάτι ζητά......σηκώνω το όπλο και σημαδεύω......μου χαμογελά........δεν σπαταλώ σφαίρα........φεύγω......συνεχίζει να κλαίει και να παρακαλά..........η μυρωδιά εξασθενεί........το τραγούδι γίνεται πιό έντονο......σχεδόν ουρλιάζει.......πεινάω αλλά τι να φας;#lastdaysgr#

Μέρα 1078.......περπατάω στο διάδρομο νοσοκομείου....εγκατάλειψη....η μόνη μου λεία ενα κουτί παυσίπονα.....οι πληγές μου στάζουν.....η σαπίλα στους τοίχους θυμίζει κάτι από τον πολιτισμό που πέθανε.....ένα μηχάνημα με αριθμούς προτεραιότητας μου βγάζει γλώσσα.... κόβω τον αριθμό 342....τον βάζω στην τσέπη μου......ανακατεύεται με αποδείξεις και λίστες μαρκετ.....συλλέκτης......συνεχίζω....το φως λιγοστό χύνεται στους διαδρόμους απο το σπασμένα παράθυρα......διαγράφονται σκελετοί απο κρεβάτια και αναπηρικά καρότσια.....ακούω φωνούλα.....πλησιάζω στις αίθουσες των χειρουργίων......ένα νεκρο "λευκό" παιδί βρίσκεται στην είσοδο.....γυμνό.....τα ίχνη απο αίματα δείχνουν ότι σύρθηκε μέχρι εκεί.....πληγές στην πλάτη του.....το αίμα τρέχει.......η φωνούλα ακούγεται και πάλι.....μπαίνω με το όπλο παρατεταμένο......δυο άντρες κρατούν ένα παιδί πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι.....φωτίζονται από  λάμπα υγραερίου......μια τριτη γκροτέσκα σκιά πλησιάζει.... γυμνός άντρας πάνω απο εξήντα......το παιδί τώρα ουρλιάζει.....οι σκιές γελούν και ενθαρρύνουν......ακινητοποιούν το παιδί.......ο γέρος σκύβει και γλύφει το "λευκό" μάγουλο του αγοριού.....φτύνει το χρώμα....ετοιμάζεται....σηκώνω το όπλο.....ακούνε το όπλισμα.....γυρνούν και οι τρείς.....η πρώτη σφαίρα πετυχαίνει τον γέρο στην κοιλία......σωριάζεται.....η δεύτερη, τον άντρα στα δεξιά μου, τον συναντά στο κεφάλι.......απογειώνεται το μισό του κρανίο.......μένει ελάχιστα όρθιος,εκεί ,με το κεφάλι του ανοιγμένο.....γλυστράει στα χυμένα μυαλά και σκάει με πάταγο στο πάτωμα....ο τρίτος ορμάει με μαχαίρι.....ρίχνω με το όπλο αλλά με προδίδει....εμπλοκή.....δύσκολα βρίσκεις λιπαντικά στις μέρες μας......το μαχαίρι του καρφώνεται στον σάκο μου....γλυστράω και αγκαλιασμένοι πέφτουμε στο πάτωμα......σηκώνει το μαχαίρι για  θανατηφόρο χτύπημα........ λάμψη......η παλάμη του χάνεται και στην θέση της εμφανίζεται ένας πίδακας απο ζεστο αίμα.......ο άντρας ουρλιάζει.....πίσω του ο μικρός κρατά ένα μπαλτά.......δεύτερο χτύπημα και καρφώνεται στο κρανίο του......η δύναμη είναι τέτοια που η λεπίδα σφηνώνεται στα δόντια της κάτω γνάθου.......πέφτει δίπλα μου νεκρός, λουζοντάς με στο αίμα......το "λευκό" αγόρι με κοιτάει.....τα μάτια δύο μαύρες τρύπες έτοιμες να καταπιούν πλανητικά συστήματά......παγώνω...είμαι ο επόμενος....με κοιτάει......γυρίζει..... πλησιάζει τον γέρο που κρατάει την κοιλιά του......προσπαθεί να ξεφύγει μα γλυστράει στο αίμα του.....ο μικρός απο πάνω του σιγά σιγα χαμηλώνει.....κρατάω το όπλο μου και φεύγω αργά και σιωπηλά απο την αίθουσα......οι κραυγές του γέρου ακούγονται για πολύ ώρα.....ο πόνος είναι αμείωτος...ο πόνος.....ο πόνος.....ανοίγω το κουτι με τα παυσίπονα και καταπίνω τρία μαζί.....είμαι τετράγωνα μακριά και ακόμα ακούω τα ουρλιαχτά.....τα ουρλιαχτά του παιδιού#lastdaysgr#

Μέρα 1070.........η πληγή στον αριστερό καρπό έχει ανοίξει.....τρέχει πύον.....λίγο κάτω απο την παλάμη, ανάμεσα στις φλέβες.......μυρίζει  άσχημα...........ο πυρετός έχει ανέβει......το δωμάτιο έχει γεμίσει φωνές......διψάω......παίρνω στο χέρι μου το μαχαίρι.....χώνω τη μεταλλική μύτη μέσα στην πληγή.....ακούω το πύον που εκτοπίζεται απο τον όγκο του μαχαιριού.......στάζει στο πάτωμα.....πονάνε τα αφτιά μου απο την φασαρία......τους παρακαλώ να ηρεμίσουν και εκείνοι γελάνε.....το μαχαίρι πιό βαθιά.....σκάβω.....το μέταλλο ακουμπάει κάτι σκληρό.....σα να βρήκα σεντούκι θαμμένο στην άμμο....το τραβάω προς τα έξω.......μια λευκή πέτρα βγαίνει απο την πληγή....μικρή...κάτασπρη......την καθαρίζω απο το πύον....είναι ένα δόντι.....ένα λευκό υπέροχο δόντι....κυνόδοντας μυτερός....δόντι θηρίου......ανοίγω το κουτάκι και τον ακουμπάω δίπλα στα άλλα δόντια.....στα χέρια μου πληγές.....το θηρίο μου χαμογελά....οι φωνές σταματούν....κλείνω το κουτί......σκοτάδι#lastdaysgr#

Μέρα 1055....στέκομαι γυμνός ακουμπισμένος στον τοίχο...απεναντί μου σαπίζουν στην υγρασία οι φωτογραφίες....ακούω τον εαυτό μου να γρυλίζει.....ακούγεται κλάμα...."Σε αγαπώ μπαμπά".....μια παιδική φωνή κάπου μακριά...."σε αγαπώ μπαμπά" συνέχιζε το παιδικό παράπονο.....εξωστρακίστηκε από κτήριο σε κτήριο.....από τοίχο σε τοίχο.....έσκισε την βρώμα.....ήρθε και καρφώθηκε στα μελίγγια μου......αυθαίρετα έτρεξε δάκρυ....γεύτηκα....αλμυρό....ξέσπασα σε κλάματα.....όχι γιατί συγκινήθηκα....αλλά γιατί έχω γεύση...."σε αγαπώ μπαμπά".......και εγώ γευόμουν τα ανθρώπινα δάκρυά μου#lastdaysgr#

Μέρα 1052......Στενό δρομάκι.....παράκαμψη.....τα γύρω τετράγωνα καίγονται.....έκρηξη κατέρευσε πενταόροφο κτήριο......το δύκτιο γκαζιού πυροδότησε αλεπάλληλες εκρήξεις χαρίζοντας μικρούς ήλιους.....ακούς μόνο τη φωτιά να τρώει.....καμιά κραυγή, κανένας πόνος.....πίσω μου καταρρέουν φλεγόμενοι τοίχοι......στενό δρομάκι όχι πάνω απο δεκαπέντε μέτρα.....δύσκολη η αναπνοή....έχω σκεπάσει το προσωπό μου με μαντίλι....μπαίνω στο στενό χωρις επιλογή.....δώδεκα μέτρα......συνεχίζω....ο καπνός έχει καλύψει την διαδρομή.....σα σε αμμοθύελλα....διακρίνω το τέλος του στενού.......επτά μέτρα.....εμφανίζεται και κλείνει το δρόμο για τη σωτηρία μου.....σκελετωμένο σώμα στέκεται εμπόδιο....ο καπνός πυκνώνει....η πλάτη μου αρχίζει και καίγεται.....το σκελετωμένο πλάσμα με κοιτά για λίγο.....κόκκαλα και σάρκα....κάποτε άντρας διακρίνοντας το υπερμεγέθη πέος που κρέμεται.....σα κόκκαλο ανάμεσα στα πόδια του....νεκρό να ταλαντεύεται σε κάθε ουρλιαχτό που ξεχύνεται  απο την τρύπα στο κεφάλι του.....ορμάει με ταχύτητα......σηκώνω το όπλο μου......δε προλαβαίνω.....σάρκα και  κόκκαλα με πετάνε κάτω......ο καπνός σχεδόν με πνίγει.....εκρήξεις.....φλόγες χαϊδεύουν το κεφάλι μου.....καψαλίζονται τα μαλλιά μου......το πλάσμα απο πάνω μου προσπαθεί να δαγκώσει.....στόμα τεράστιο, κατάμαυρο χωρίς δόντια....ουρλιάζει και τα σάλια του χύνονται στο πρόσωπό μου.....καιγομαι, πνίγομαι.....με σφίγγει προσπαθώντας να δαγκώσει τον λαιμό μου....κρατάω αντίσταση με τα χέρια μου στους ώμους του.....όσο αυτο πιέζει τόσο δύναμη βάζω.....ο ώμος του υποχωρεί.....αισθάνομαι να συνθλίβεται απο την δυναμή μου....το αγκαλιάζω ενώνοντας τα χέρια μου πίσω από την πλάτη του......εραστές.....φωτιά......τα κόκκαλά του σπάνε σαν από ζάχαρη.....μικραίνει μέσα στην αγκαλιά μου......παλεύει να με φιλήσει μα δε μπορεί.....έχω επιβληθεί......μαύρο αίμα σα πετρέλαιο χύνεται απο το στόμα του και με λερώνει....με τα πόδια μου σπρώχνω το ζωντανό λείψανο και το πετάω μέσα στη φωτιά.....τρέχω κάνοντας εμετό τα υγρά του πλάσματος.....λίγο πριν βγω απο το στενό γυρίζω να κοιτάξω......καίγεται ήσυχο μέσα στη φωτιά......ένας κόκκινος ήλιος έτοιμος να καταβροχθίσει  πλανήτες .....τη φωτιά με φωτιά τη νικάς#lastdaysgr#

Μέρα 1043.........ξεχύθηκαν στο δρόμο......άρχισαν να βγαίνουν από τα γύρω σαπισμένα σπίτια.......χώθηκα στο πίσω κάθισμα ενος αυτοκινήτου......μια βρώμικη παιδική κουβερτούλα......σκεπάστηκα.....η πόρτα δεν έκλεινε....ανασήκωσα την κουβέρτα και είδα την καταιγίδα....η θύελλα ξέσπασε γύρω μου.....χτυπούσαν με ξύλα και σίδερα.....μικρές ομάδες απελπισμένων.....αγώνας με έπαθλο την τροφή......ξεσκισμένα κορμιά κατέρρεαν στο δρόμο.....άντρες....γυναίκες...παιδιά...μια κρεατομηχανή.....ένας άντρας με είδε να κρυφοκοιτώ....άρχισε να τρέχει προς το αυτοκίνητο ουρλιάζοντας.....στα χέρια του ένας κατακόκκινος μπαλτάς.....πριν με αποκαλύψει τον σταμάτησε ένα σίδερο που διαπέρασε τον λαιμό του....έπεσε στην άσφαλτο.....απο την τρύπα του λαιμού έτρεχε αίμα.....μαζί με τον κόκκινο πολτό, ακουγόταν ένα σφύριγμα....προσπαθούσε ακόμα να με προδώσει....άκουγα μέσα στα ουρλιαχτά καθαρα το ονομά μου....άκουγα το ονομά μου....το ονομά μου;....φαντάστικα ότι θα είναι αυτό....έχω ξεχάσει.....η μάχη τέλειωσε.....οι νικητές ουρλιάζανε.....μαζέψανε τα νεκρά κορμιά.....θα γυρίσουν αργότερα για όσους δεν έχουν ξεψυχήσει...θα πάρει καιρός μέχρι να ξαναπεινάσουν.....βγήκα μετά απο ώρα....κανένας δεν είχε αγγίξει τον άντρα που με φώναζε.....απο την μικρή τρυπούλα του, ακόμα έβγαινε σφυριχτός ο ήχος.....ακόμα ψέλλιζε το όνομά μου.....με το μαχαίρι μου, χτύπησα την καρδιά του.....ξεψύχησε...πήρα και εγω τον φίλο μου στις πλάτες και τράβηξα προς την περιοχή μου....στεναχωρήθηκα που δεν ρώτησα πως να τον φωνάζω#lastdaysgr#

Μέρα 1035.......γράμματα λάφυρα......διαβάζω......ταξινομώ......παντρεύω τα γράμματα με τις φωτογραφίες στον τοίχο......βρώμικες, πεισματάρικες, γραπωμένες στο τούβλο.....διαβάζω....ιστορίες....χαρές και λύπες...άνθρωποι.....και σε μια στιγμή......μια στιγμή τα άλλαξε .....μαύρη Παρασκευή...γέμισε ο κόσμος φωτιά....δεν έκαψε χρώμα,γλώσσα,κουλτούρα.....έκαψε σάρκα...αδηφάγο το τέρας μάσησε χωρις προτημίσεις....κατέληξε στην ουρά του....τρομοκρατία είπαν.....εγω το ονομάζω εξέλιξη.....κατέρρευσαν τα χρηματιστήρια.....κατέρευσε ο Θεός.....άλλαξαν τα χρωμοσώματα....εξελιχθήκαμε....δε μας χώραγε πια ο πολιτισμός...δεν είχαμε ανάγκη την ποίηση.....γίναμε ελεύθεροι........διαβάζω.....πόσο γρήγορα αλλάξαμε.....οι στιγμές διαφορετικές....το κάθε δευτερόλεπτο άγνωστο με το επόμενο έφερε κάτι καινούργιο.....και εγένετο σκοτάδι#lastdaysgr#

Μέρα 1034......πέρασα έξω απο ένα θέατρο που ερχόμασταν παλιά......οικογένεια, τέχνη, πολιτισμός.....λέξεις νεκρές.....μπήκα απο συνήθεια....πέρασα το σκονισμένο φουαγιέ...σκισμένες ταπετσαρίες......θαμπωμένες κορνίζες με ξεχασμένους πρωταγωνιστές....μύρισα λουλούδια...μπήκα στην αίθουσα.......τα παράθυρα της οροφής φώτιζαν αμυδρά την πλατεία....σκιές;....πλησίασα.....το θέαμα με έκανε να κρυφτώ.....το θέατρο γεμάτο κόσμο....κρύφτηκα κάτω απο ένα κάθισμα.....αφουγκράστηκα με το όπλο  έτοιμο....σιωπή.....δειλά σηκώθηκα.....οι θεατές ακίνητοι.....μουδιασμένοι.....πλησίασα.....νεκροί.....ήταν νεκροί.....οι περισσότεροι σε προχωρημένη σήψη....εκατοντάδες αποσμητικά χώρου στα πόδια τους.......όλοι τους ντυμένοι επίσημα, περίμεναν ανυπόμονα το τρίτο κουδούνι......ανέβηκα στη σκηνή.....κάποιος είχε καθαρίσει....πέρασα πίσω από τις κουίντες.....στο βάθος ένα φως πάλευε μέσα στο σκοτάδι......πλησιάσα.....καμαρίνι.....τον είδα να κάθεται και να κοιτά το πρόσωπό του στον καθρέφτη......το κερί δίπλα του χόρευε τις σκιές στο πρόσωπο.....Μεφιστοφελής.......περίμενε......ακίνητος κοιτούσε τις γκροτέσκα βαμμένες ρυτίδες του και περίμενε......είχα πολύ καιρό να νιώσω λύπη......έφυγα αθόρυβα......πέρασα τους νεκρούς θεατές και βγήκα στο δρόμο.....σταμάτησα.....κοίταξα πίσω μου.....επέστρεψα στο θεατρο.....χτύπησα τρεις φορές το κουδούνι......δε πρέπει να αφήσει το κοινό του να ανυπομονεί#lastdaysgr#

Μερα 1032....σταθμός των ΚΤΕΛ.....ψάχνω στις αποθήκες...ανοίγω ένα δέμα γεμάτο γράμματα..θα ταιριάξουν με τις φωτογραφίες.....ακούω φασαριά....κρύβομαι.....ανάμεσα απο τα λεωφορεία διακρίνω μερικά "άσπρα" παιδιά.....εξαγνισμένα, κινούνται σα φαντάσματα..αναζητώ τους γιούς μου.......ακολουθεί μια ομάδα εξαθλιωμένων παιδιών....νέα σοδιά.....βρώμικα, πεινασμένα, σκελετωμένα με πρησμένες κοιλιές.....σταματάνε στο κέντρο του ερημωμένου σταθμού....τα "άσπρα" παιδιά φέρνουν έναν αιχμάλωτο...ένστολος δεμένος....τον γδύνουν....τον γονατίζουν.....ακουμπούν το κεφάλι του σε μια σκουριασμένη ζάντα....πλησιάζει ένα παιδί κρατώντας τσεκούρι....δήμιος.....πρώτο χτύπημα....χτυπά αρτηρία....το αίμα τρέχει με μανιά....ο άντρας ουρλιάζει...δεύτερο χτύπημα και το τσεκούρι σφηνώνεται στη σπονδυλική στήλη....τα μάτια του άντρα εχουν διασταλεί....ζει ακόμα....ο πόνος νεκρώνει τις φωνητικές του χορδές....σιωπή....τα πεινασμένα παιδιά κοιτούν με τα στόματα ανοιχτά.....υπνωτισμένα....το τσεκούρι παραμένει σφηνωμένο...το "άσπρο" παιδί χτυπά με πέτρα τη λαβή του τσεκουριού...ο σπόνδυλος σπάει.....ο άντρας ξεψυχά....το κεφάλι κατρακυλά στο τσιμέντο με άηχο γδούπο......τεμαχίζουν το σώμα....τα σκελετωμένα παιδιά κοιτούν.....περνά ώρα....οι παλμοί μου έχουν ανέβει.....ένα κοριτσάκι σηκώνεται.....δύσκολο να καθορίσεις την ηλικία.....δέρμα και κόκκαλα....τα λεπτά ποδαράκια της εύθραυστα....πλησιάζει το κόκκινο στίγμα....τρέφεται.....γονατίζει και τρέφεται...πλησιάζουν δειλά και τα υπόλοιπα.....τρώνε.....το κόκκινο τα μπολιάζει....χορταίνουν.....τα "άσπρα"παιδιά ουρλιάζουν.....η τελετή τελείωσε......  .....κοινώνησαν.......ξέρω πως αργά ή γρήγορα και εγω θα ταΐσω τα παιδιά μου....πατέρας#lastdaysgr#

Μέρα1029.....λεμόνια......λεμονιά σε αυλή στα βόρεια της πόλης...γύρω της αγριόχορτα και χαμομήλια.....μοσχοβόλισε ο νέος ανθός....κόβω το κίτρινο και το θάβω στο σάκο....τα τελευταία λεμόνια......χτύπημα....πέφτω στο χώμα....αίμα τρέχει και μου περιορίζει την όραση....πόνος....προσπαθώ να σηκωθώ...δεύτερο χτύπημα στα πλευρά... τα ακούω να σπάνε...ξαπλώνω στο χώμα....μια σκελετωμένα φιγούρα ορμά πάνω μου.....πιέζει οριζόντια τη μεταλλική ράβδο στο λαιμό μου...αντιστέκομαι...."όχι,όχι" με παρακαλάει....τα δόντια του κατάλευκα και μικρά......"άσε με"κλαίει......ότι δυνάμεις είχε, τις δώρισε στα δυο πρώτα χτυπήματα.....χάνει...κερδίζω έδαφος....επιβλητική η λεμονιά δε δίνει καμια σημασία στα σκυλιά από κάτω της....τον γυρίζω στο χώμα....έχω στα χέρια μου το ραβδί....κλαίει...."σε εκλιπαρώ" ξαναλέει...."πεινάω"...σηκώνω το χέρι μου και το κατεβάζω...το μέταλλο θρυμματίζει το κρανίο του......μαζεύω τα λεμόνια που χύθηκαν.....δεν καταδέχομαι το κρέας του....η απόγνωση το έχει δηλητηριάσει....τον αφήνω εκεί ανάμεσα στα χαμομήλια,στη σκιά της λεμονιάς.....λίπασμα για τη νέα σοδιά#lastdaysgr#

Μέρα 1026.....μπήκα στο κτήριο της βιβλιοθήκης......έρημη....η λογοτεχνία ζέστανε αρκετό κόσμο τον χειμώνα....μάζεψα ένα βιβλίο απο κάτω....δε διάβασα τίτλο....το έβαλα στο σάκο χωρις να έχω αποφασίσει την τύχη του....προχώρησα....κατέβηκα στα υπόγεια...υγρασία....σκοτάδι....άναψα ένα πυρσό...Ισπανός εξερευνητής σε πυραμίδα των Αζτέκων....μπήκα πιο βαθιά στο σκοτάδι....αψίδα φωτός πάνω απο το κεφάλι μου....τα υπόγεια επικοινωνούσαν με τους υπονόμους....συνέχισα την περιπλάνηση.....κατέβηκα.....σαπίλα....άκουσα ανάσες....έσβησα τον πυρσό.....φόρεσα τα γυαλιά νυχτερινής όρασης...όλα πράσινα.....κινήθηκα με προσοχή.....τρεις δεμένες σιλούετες....τα γυαλιά μου τις μετέτρεψαν σε πλάσματα νοσηρής λογοτεχνίας.......πλησίασα...γυναίκες δεμένες στους τοίχους πισθάγκωνα...ανήμπορες να μιλήσουν.....τα ματια τους δυο φωτεινές χάντρες χωρίς να εστιάζουν.....οι μπλούζες τους σκισμένες....τα τεράστια στήθη τους κρεμόντουσαν μπροστά.....πλησίασα και άλλο....απο τις ρώγες τους έσταζε υγρό.....δίπλα τους κουτάκια με υπολείμματα φαγητού....κάποιος τις τρέφει....με τα δάχτυλά μου δοκίμασα το υγρό από τα στήθη τους.....γάλα....έσταζαν γάλα....αγκάλιασα το σώμα της και ρούφηξα.....η γυναίκα δεν αντέδρασε...το υγρό έκαψε τον λάρυγκά μου....έκανα εμετό....ξανά προσπάθησα.....αναγεννήθηκα....φίλησα στο μέτωπο τη νέα μάνα και υποσχέθηκα πως θα ξαναέρθω....έφυγα προσεκτικά μη γίνω αντιληπτός απο τον ιδιοκτήτη......τελικά η μάνα δεν είναι μία και εγώ είμαι πάλι γιός#lastdaysgr#

Μέρα 1022....πίδακας απο σάρκα, κόκκαλα και ύφασμα εκτινάχθηκε....συνέχισε να τρέχει χτυπημένος στον ώμο...δεύτερο σφύριγμα και το κεφάλι διαλύθηκε....δύο σφαίρες...πιστεύω να αξίζει....πλησίασα τον άντρα....άνοιξα τον σάκο και έβγαλα τον μπαλτά....άρχισα να τεμαχίζω....καμιά ηθική αναστολή....την πείνα μην την υποτιμάς διάβασα κάποτε σ´ένα τοίχο....άκουσα φωνές παιδιών....πλησιάζουν....έκοψα ένα μεγάλο κομμάτι απο τα πλευρά και το πόδι.....τα φόρτωσα στο σάκο....ένα παιδί με μια βαλίστρα με κοίταζε από την απέναντι ταράτσα...λευκή λάσπη απλωμένη στο σώμα και πρόσωπο....τα μαυρα μάτια του με προειδοποίησαν ότι ο χρόνος μου τέλειωσε....σήκωσε το όπλο του....άρχισα να τρέχω....το πόδι του θηράματος προεξείχε απο το σάκο.....χόρευε μεθυσμένα στον καλπασμό μου...οι φωνές πύκνωσαν....με πλησιάζουν...έφτασα στην πόρτα του καταλύματός μου....ένα βέλος καρφώθηκε δίπλα μου σκίζοντας τον λοβό μου....μπήκα....απο το αυτί μου έτρεχε αίμα...ακούμπησα τον ακρωτηριασμένο χορευτή στο πάτωμα...τα παιδικά ουρλιαχτά έπνιξαν την πόλη.....καταλαμβάνουν την πόλη σιγά-σιγά...νέο αίμα.....κυρίαρχο αίμα#lastdaysgr#

Μέρα 1020......Ο ήλιος προσπαθεί να κρυφτεί φοβισμένος.....το σκοτάδι αποκτά και πάλι την κυριαρχία του....μεθυσμένοι ένστολοι έχουν στήσει γλέντι μακριά....τους παρακολουθώ μέσα απο την διόπτρα μου....ανάμεσά τους μια ανθρώπινη μορφή....μια σκιά....την χτυπούν...γελούν μαζί της...για λίγο σιωπούν....την αναγκάζουν να τραγουδήσει.....σιωπή...αυτοί επιμένουν....κάποιος την χτυπά με το όπλο...πέφτει...σηκώνεται...σιωπή....τραγουδά....ο ήχος δεν ανήκει σε πλάσμα....δεν έχει φύλο....ο ήχος ταρακουνάει τη νύχτα....νομίζεις ότι απο στιγμή σε στιγμή θα επιστρέψει ο κυνηγημένος και θα φωτίσει......οι στρατιώτες ακούνε το πλάσμα σιωπηλοί.....κάποιος σηκώνεται και σπάει ένα μπουκάλι στα πόδια του πλάσματος.....κοιτά τρομοκρατημένος ......βάζει φωτιά....το τραγούδι συνεχίζει....η μορφή λαμπαδιασμένη γονατίζει....σιωπή.....λες και χάθηκε ο ήχος.....κοιτάω τη φωτιά που κατασπαράζει την σάρκα.....νύχτα πάλι.....τώρα ξέρω τι σημαίνει φως#lastdaysgr#

Μέρα 1019 .....οι φωτογραφιες απλωμένες στον φουσκωμένο τοίχο....οικογένειες,στιγμές,χαμόγελα....η υγρασία απο ζήλια δεν τις αφήνει....πέφτουν...τις ξανασηκώνω...επιμένω...ακούω θόρυβο..χείμαρρος...κοιτάω....ένα γκρι ποτάμι πνίγει τον δρόμο....ποντίκια....χιλιάδες ποντίκια ξεχύθηκαν....Τα σπίτια ανοίγουν σαν γιορτή...οι σκελετωμένοι ένοικοι βγαίνουν στο δρόμο....κυνηγούν...αρπάζουν....αντιστέκομαι....πονάει το στομάχι μου αλλα αντιστέκομαι....κάποιοι θα κοιμηθούν χορτάτοι....μετά θα έρθει η σειρα των ποντικιών να τραφούν#lastdaysgr#

Μέρα 1017......η αναζήτηση με οδήγησε στα ανατολικά της πόλης κοντά στις ακτές....ο ουρανός γκρι...θυμωμένος...η θάλασσα γεμάτη μαύρες  κηλίδες.....γαλήνια...το θηλυκό ξέρει πάντα να καλοπιάνει....πλησίασα....το μαύρο μεγάλωνε...έμοιαζε με χιλιάδες κορμούς δέντρων...έφτασα στην παραλία....οι κορμοί έγιναν κορμιά....χιλιάδες νεκρά σώματα....μαύρα, πρησμένα....βαλίτσες επέπλεαν....τράβηξα μερικές κρατώντας την αναπνοή μου...ρούχα, μόνο ρούχα..σε μία όμως στάθηκα τυχερός....ήταν γεμάτη φωτογραφίες...αναμνήσεις χωρίς αντίκρισμα πιά.....φόρτωσα τη βαλίτσα στην πλάτη μου....τώρα έχω παρέα#lastdaysgr#

Μέρα 1016.....περιπλανιέμαι σε ένα εμπορικό κέντρο.....λεηλασία και καταστροφή...κανένα ίχνος τροφής ....περήφανα στέκονται στα ράφια οι τηλεοράσεις....τα ταμεία γεμάτα χαρτονομίσματα....ανακαλύπτω με χαρά ένα μπιτόνι πετρέλαιο....θα χαρεί έστω και για λίγο η γεννήτρια...ονειρεύομαι ψηφιακά χιόνια.....βρίσκω ένα κοστούμι με ημίψηλο ....τα φοράω...καθαρό κοστούμι...βρώμικο πληγιασμένο δέρμα...γκροτέσκα φιγούρα που γυρίζει στους άδειους διαδρόμους......πλησιάζω την έξοδο...ακούω θόρυβο.....ένα λιοντάρι ξεπροβάλει.... η χαίτη του καψαλισμένη.... στέκεται απέναντί μου και με κοιτά.....εγω ντυμένος θηριοδαμαστής...βγάζω αργά το όπλο απο τον ώμο.....εκείνο μένει αγέρωχο...δε δίνει σημασιά στην κάνη που το σημαδεύει...διστάζω στο μεγαλείο του....με κοιτά και βγάζει ένα δυνατό βρυχηθμό....δε με φοβάται...ρίχνω..... η σφαίρα το βρίσκει στο κεφάλι....κάνει λίγα βήματα και ξαπλώνει....ο βασιλιάς είναι νεκρός....κατουράω δίπλα στο κουφάρι του....βγάζω μια κραυγή μέχρι που κλείνει ο λαιμός μου....το εμπορικό κέντρο μου ανήκει#lastdaysgr#

Μέρα 1015....αυτοδιοικούμενο όχημα του στρατού σταμάτησε στον πιο πάνω δρόμο......τα καυσαέρια ζευγάρωσαν με την παρθένοραμμένη ατμόσφαιρα...πολιτισμός.....τρεις ένστολοι αστακοί μπήκαν σε μονοκατοικία...λίγα λεπτά αργότερα βγήκαν με τρόφημα....δυο παιδιά και μια γυναίκα....αυτήν πρέπει να την πήραν απο συμπόνια...δεν τα αποχωριζόταν....χάθηκαν μέσα στο όχημα....δυο άντρες προσπάθησαν να τους σταματήσουν....τους ακινητοποίησαν.....το Bushmaster 70 heavy machine gun γύρισε προς το σπίτι και του έκλεισε το μάτι....βελόνες των 7,72mm άρχισαν να τσιμπούν την τσιμεντένια πέτσα....ανάμεσά τους χόρευαν τα τροχιοδεικτικά..το σπίτι δεν αντιστάθηκε στο κάλεσμα....άρχισε να φτύνει με ορμή ότι τυπικά προστάτευε....τούβλα,τσιμέντο,έπιπλα αγκάλιασαν την πυκνή σκόνη και προσγειώθηκαν στον δρόμο...μια πανδεσία χρωμάτων αποκαλύφθηκε...μάλλον το παιδικό δωμάτιο ζούσε πίσω απο τους τοίχους που ερωτοτροπούσαν τώρα με τις σφαίρες....κατέρρευσε...οι ένστολοι έσπασαν τα πόδια και τα χέρια των δύο αντρών και τους άφησαν ανάμεσα στους σοβάδες και τα πολύχρωμα πετσοκομμένα λούτρινα....θα ξαναέρθουν....δε θέλουν να σπαταλήσουν άλλες σφαίρες...τους άφησαν εκεί να κλαίνε και να φωνάζουν....ντελάληδες του φόβου.......παραδειγματισμό το ονομάζουν....παλιές σταθερές αξίες#lastdaysgr#

Μέρα 1012.......απόλυτη ησυχία στην πόλη.....κοιτώ την υγρασία στον τοίχο....βουνά, πεδιάδες,  λίμνες... χάρτης μιας νέας γης, απάτητης....το ταξίδι διακόπτεται από μουσική......μουσική;....στη χώρα των νεκρών;....πηγαίνω στο παράθυρο....ένας γέροντας παίζει κλαρίνο στην απέναντι ταράτσα...ροζ,  κουρασμένο δέρμα υπερκαλύπτει το σκελετωμένο σώμα.....φοράει μόνο κάλτσες....κόκκινες...παίζει ένα μεθυστικό μοιρολόι....πλησιάζει την άκρη...πηδάει.....το κλαρίνο συνεχίζει να τραγουδά...το δέντρο κόβει την πτώση του από τον τέταρτο όροφο.....φτάνει στο έδαφος...σηκώνεται καταματωμένος...κάνει μερικά βήματα...συνεχίζει να παίζει....αγέρωχο το κλαρίνο...απότομα σταματά και σωριάζεται νεκρός....για λίγο τρόμαξα πως η μουσική τον έκανε αθάνατο....αν γινόταν αυτό θα καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που δεν έκανα εκείνα τα μαθήματα κιθάρας#lastdaysgr# 

Μέρα 1010....ακουμπισμένος στο παράθυρο με το όπλο στο χέρι...περιμένω σαν όρνιο....ακούω φασαρία.....κοιτώ μέσα απο τη διόπτρα.....τρέχει...τον κυνηγούν...x2..έρχομαι κοντά....ένας ρασοφόρος και απο πίσω του παιδιά......x3....γυμνά, μελανιασμένα, βρώμικα, πεινασμένα.....ο ρασοφόρος χάνει τον βηματισμό του...το χοντρό του σώμα σωριάζεται στην άσφαλτο....τον περικυκλώνουν....ορμούν....τον ξεσκίζουν....κόβουν το κεφάλι του με τα χέρια τους...λούζονται στο αίμα του....λάφυρο....αγέλη....τρώνε...χορταίνουν....σηκώνονται αναγεννημένα...το πρώτο κρατά το κεφάλι του ρασοφόρου...εκκρεμές στα μικρά χεράκια του....x4...κοιτώ με τρόμο και λαχτάρα...η καρδιά μου θα σπάσει....x5...τελευταία σκάλα....η διόπτρα γεμίζει απο την μορφή του γιού μου....ο μικρός τον ακολουθεί...υπάρχουν κάπου σε αυτή την πόλη;...δε φωνάζω....δε μου ανήκουν πιά.....είναι ελεύθερα...είναι πνεύματα....είναι δύναμη.....θα γίνουν περισσότερα και θα πνίξουν αυτή την πόλη...τραβλίζω...επ..ανά..σταση#lastdaysgr#

Μέρα 1008.....γριά γυναίκα περπατά στη μέση του δρόμου...φοράει ένα μακρύ παλτό.....στα χέρια της κρατά ένα μεγάλο σταυρό και μια σακούλα.....τα ξυπόλητα βήματά της αργά, κουρασμένα.....ήχος όπλου....πέφτει νεκρή γονατίζοντας......ο σταυρός σφηνωμένος ανάμεσα στο σώμα και την άσφαλτο  μένει όρθιος....επιβλητικός....εκείνη σα να προσεύχεται...η σφαίρα έχει πετύχει αρτηρία....το αίμα με ορμή φωτίζεται από τον πρωινό ήλιο....μαύρο.....την πλησιάζει ο εκτελεστής της....τραβά την σακούλα....ένας αρουραίος η λεία του.....της παίρνει το παλτό και αφήνει το γυμνό γέρικο σώμα της να ξαπλώσει....δίπλα της ο σταυρός...κόκκινος πια...ο θύτης επιστρέφει....παίρνει τον σταυρό...ξυλεία...αφήνει την γριά μόνη, να κοιμάται στα κόκκινα σεντόνια της.....αποκαθηλωμένη#lastdaysgr#

Μέρα 1006....θυμάμαι σαν σήμερα μέρες τότε......δείπνος....μυστικό....εκείνη με κοιτά μεσα απο το φως των κεριών....το ρεύμα έχει κοπεί μήνες τώρα.....στο τραπέζι με τους δύο γιούς μου.....νερόβραστο ρύζι και λίγο παξιμάδι....ο μεγαλύτερος προσπαθεί να το δαγκώσει....παραπονιέται ότι πονάει το σώμα απο την πείνα...τον κοιτώ....τελειώνουμε....εκείνη παίρνει τον μικρό μέσα εγώ μένω με τον μεγάλο...του δίνω το ποτήρι...ξέρει..με παρακαλεί να μην το πιεί..δεν απαντώ...οι λέξεις σε εξημερώνουν....δεν πρέπει...του το οφείλω...θέλω να τον φιλήσω μα θα μας προδώσω......σπρώχνω το ποτήρι στο στόμα....πίνει...πίνω...το ίδιο συμβαίνει στο δίπλα δωμάτιο....έφυγαν........έμεινα....έχω δουλειά ακόμα εδώ ....είμαι το δείγμα του για να μελετήσει τα όρια της ανθρώπινης ανέχειας.....υπάρχει Θεός και εγω το ποντίκι στο εργαστήριό του.#lastdaysgr#

Μέρα 1005......πυρετός.....δυο μέρες με λίγο νερό και ένα κομμάτι κρέας που κάποτε είχε όνομα......με επισκέφτηκε πάλι ο αδερφός μου.....έκατσε στα γόνατα στην απέναντι γωνία....μου χαμογέλασε.....από το κεφάλι του έτρεχε αίμα.....γιατί;..ρώτησα.....γιατί με πρόλαβες ..απάντησε........απο τα χέρια του έπεσε η πέτρα#lastdaysgr#

Μέρα 1003.....πεινάω...έχω βγει για τροφή......τα πάντα άδεια, λεηλατημένα.....ένα κοντέινερ.....το λουκέτο που λαμπύριζε με έφερε κοντά του....φυλάσσεται άρα πολύτιμο.....χτυπώ με ενθουσιασμό......ανοίγω....η μπόχα με κάνει να γονατίσω....νεκροί στοιβαγμένοι.....ένα περίστροφο στο μεταλλικό πάτωμα και δίπλα 146 κάλικες....όλα τα πτώματα με μια σφαίρα στο κεφάλι εκτός απο ένα....σε μια γωνία....νεκρός απο δίψα και πείνα.....στο χέρι του ένα χαρτί γράφει..."διαλέξτε εσείς ποιός θα τιμωρηθεί"......,δημοκρατία ψέλλισα#lastdaysgr#

Μέρα 1002....Ένας ακόμη δορυφόρος πέφτει νεκρός στην αγκαλιά του οξυγόνου....κόκκινη γραμμή καρφώνει την πόλη στο βάθος...έκρηξη ...κατακόκκινη άηχη φωτιά....μεγαλύτερη η λύτρωση απο τον πόνο...η Ρώμη καίγεται....μία αυτή....Νέρωνες πολλοί#lastdaysgr#

Μέρα 1001......χιόνια...πυκνά λευκά χιόνια.....φοράω το νυφικό της γυναίκας μου, η μόνη ανάμνηση που δεν έκαψε ο κρύος χειμώνας...οι ψηφιακές νιφάδες σπρώχνουν η μία την άλλη....ανακατεύεται το στομάχι μου....κλείνω την τηλεόραση.....ξερνάω σε ένα σπασμένο κουβά....παραμιλάω...πόσο εμετό κρύβει μέσα του ο άνθρωπος....στο άκουσμα της τελευταίας λέξης ξαναξερνάω#lastdaysgr#

Μέρα 1000......Στο δρόμο που βλέπει το πίσω μπαλκόνι διέκρινα μια γυναίκα να περπατά.......γυμνή με υπέροχα κόκκινα μακριά μαλλιά να αγκαλιάζουν την λευκή σάρκα της....σταμάτησε στη μέση του δρόμου.......κρατούσε ένα γυάλινο μπουκάλι.....αργά άδειασε το περιεχόμενο στα κόκκινα μαλλιά της......σα να βαφτιζόταν, το υγρό απλώθηκε στο κορμί της....έβαλε φωτιά...λες και την τύλιξε η κόμη της...δεν ούρλιαξε ούτε στιγμή.....η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά, σχεδόν δάκρυσα......κάποιος κρύβει καύσιμα στην περιοχή#lastdaysgr#

Μέρα 999.....με ξύπνησαν δυο drone της κάποτε αστυνομίας...γαμημένη ηλιακή ενέργεια....περιπολούν απο συνήθεια...η πείνα και η σαπίλα μου έφερε εμετό....λόγο έλλειψης ηλεκτρισμού δε μπορώ να συντηρήσω κανένα πτώμα πάνω απο δύο μέρες....γιατί τα drone να πετούν;#lastadysgr#

Μέρα 998.......Το βράδυ δεν έκλεισα μάτι.Με επισκέφτηκαν τα παιδιά μου........καλά να πάθω αφου τα άφησα άθαφτα.‪#‎lastdaysgr‬#

Μέρα 997.....Την ανέβασα στο διαμέρισμα με προσοχή...την ξάπλωσα,την έπλυνα,την χτένισα,της τραγούδησα,την χάιδεψα,της έκοψα το πόδι και το μαγείρεψα.......πολιτισμός....σαν το ίχνος κιμωλίας σε φρεσκοσκουπισμένο μαυροπίνακα.‪#‎lastdaysgr‬#

Μέρα 996.....Βαριέμαι δίπλα στο παράθυρο....βαφτίζω τους άγνωστους περαστικούς με γνώριμες αναμνήσεις.......χαρίζω κόκκινες κηλίδες σε φίλους και γνωστούς....Θεέ μου πόσα αντίο θέλω να πω...και πόσες λίγες σφαίρες έχω..‪#‎lastdaysgr‬#

Μέρα 995...Βρέχει....διάβασα ποίηση απο ένα παλιό σχολικό ημερολόγιο....έφαγα κονσέρβα ροδάκινο....έδωσα ονόματα στις σφαίρες μου..όλα ονόματα αντρικά...αναζητώ πιθανές ερωμένες.‪#‎lastdaysgr‬#

Μέρα 994......δύο σκιές να λικνίζονται στον τοίχο μου,αποκάλυψε ο πρωινός δειλός ήλιος..θέαμα...έκανα πως έκοψα εισιτήριο...παλιές φιλότεχνες συνήθειες.Συγκινήθηκα απο την παράσταση που μου προσέφεραν το ζευγάρι ,των αυτόχειρων κρεμασμένων ,στο απέναντι μπαλκόνι..‪#‎lastdaysgr‬#

Μέρα 993....σήμερα αναγκάστηκα να σκοτώσω για 4 κονσέρβες χοιρινού....δεν είναι ότι πείναγα τόσο ,όσο το ότι με αποκάλεσε γουρούνι....‪#‎lastdaysgr‬#

Μέρα 991.....οι κονσέρβες τελειώνουν....τα κατοικίδια άφαντα.....το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι ο γέρος στο δίπλα διαμέρισμα και μόνος του είναι και θα πεθάνει που θα πεθάνει.....γιατί ο χρόνος να είναι ηθικός φραγμός;‪#‎lastdaysgr‬#

Μέρα 990.....βρέχει...μούλιασε το στρώμα....ρόζιασε το δέρμα μου...τα πρώτα λέπια στο δεξιό μου πόδι....μεταλλάσσομαι ή ονειρεύομαι..‪#‎lastdaysgr‬#