Μέρα 1020......Ο ήλιος προσπαθεί να κρυφτεί φοβισμένος.....το σκοτάδι αποκτά και πάλι την κυριαρχία του....μεθυσμένοι ένστολοι έχουν στήσει γλέντι μακριά....τους παρακολουθώ μέσα απο την διόπτρα μου....ανάμεσά τους μια ανθρώπινη μορφή....μια σκιά....την χτυπούν...γελούν μαζί της...για λίγο σιωπούν....την αναγκάζουν να τραγουδήσει.....σιωπή...αυτοί επιμένουν....κάποιος την χτυπά με το όπλο...πέφτει...σηκώνεται...σιωπή....τραγουδά....ο ήχος δεν ανήκει σε πλάσμα....δεν έχει φύλο....ο ήχος ταρακουνάει τη νύχτα....νομίζεις ότι απο στιγμή σε στιγμή θα επιστρέψει ο κυνηγημένος και θα φωτίσει......οι στρατιώτες ακούνε το πλάσμα σιωπηλοί.....κάποιος σηκώνεται και σπάει ένα μπουκάλι στα πόδια του πλάσματος.....κοιτά τρομοκρατημένος ......βάζει φωτιά....το τραγούδι συνεχίζει....η μορφή λαμπαδιασμένη γονατίζει....σιωπή.....λες και χάθηκε ο ήχος.....κοιτάω τη φωτιά που κατασπαράζει την σάρκα.....νύχτα πάλι.....τώρα ξέρω τι σημαίνει φως#lastdaysgr#