Μέρα 1001......χιόνια...πυκνά λευκά χιόνια.....φοράω το νυφικό της γυναίκας μου, η μόνη ανάμνηση που δεν έκαψε ο κρύος χειμώνας...οι ψηφιακές νιφάδες σπρώχνουν η μία την άλλη....ανακατεύεται το στομάχι μου....κλείνω την τηλεόραση.....ξερνάω σε ένα σπασμένο κουβά....παραμιλάω...πόσο εμετό κρύβει μέσα του ο άνθρωπος....στο άκουσμα της τελευταίας λέξης ξαναξερνάω#lastdaysgr#