Μέρα1029.....λεμόνια......λεμονιά σε αυλή στα βόρεια της πόλης...γύρω της αγριόχορτα και χαμομήλια.....μοσχοβόλισε ο νέος ανθός....κόβω το κίτρινο και το θάβω στο σάκο....τα τελευταία λεμόνια......χτύπημα....πέφτω στο χώμα....αίμα τρέχει και μου περιορίζει την όραση....πόνος....προσπαθώ να σηκωθώ...δεύτερο χτύπημα στα πλευρά... τα ακούω να σπάνε...ξαπλώνω στο χώμα....μια σκελετωμένα φιγούρα ορμά πάνω μου.....πιέζει οριζόντια τη μεταλλική ράβδο στο λαιμό μου...αντιστέκομαι...."όχι,όχι" με παρακαλάει....τα δόντια του κατάλευκα και μικρά......"άσε με"κλαίει......ότι δυνάμεις είχε, τις δώρισε στα δυο πρώτα χτυπήματα.....χάνει...κερδίζω έδαφος....επιβλητική η λεμονιά δε δίνει καμια σημασία στα σκυλιά από κάτω της....τον γυρίζω στο χώμα....έχω στα χέρια μου το ραβδί....κλαίει...."σε εκλιπαρώ" ξαναλέει...."πεινάω"...σηκώνω το χέρι μου και το κατεβάζω...το μέταλλο θρυμματίζει το κρανίο του......μαζεύω τα λεμόνια που χύθηκαν.....δεν καταδέχομαι το κρέας του....η απόγνωση το έχει δηλητηριάσει....τον αφήνω εκεί ανάμεσα στα χαμομήλια,στη σκιά της λεμονιάς.....λίπασμα για τη νέα σοδιά#lastdaysgr#

Μέρα 1026.....μπήκα στο κτήριο της βιβλιοθήκης......έρημη....η λογοτεχνία ζέστανε αρκετό κόσμο τον χειμώνα....μάζεψα ένα βιβλίο απο κάτω....δε διάβασα τίτλο....το έβαλα στο σάκο χωρις να έχω αποφασίσει την τύχη του....προχώρησα....κατέβηκα στα υπόγεια...υγρασία....σκοτάδι....άναψα ένα πυρσό...Ισπανός εξερευνητής σε πυραμίδα των Αζτέκων....μπήκα πιο βαθιά στο σκοτάδι....αψίδα φωτός πάνω απο το κεφάλι μου....τα υπόγεια επικοινωνούσαν με τους υπονόμους....συνέχισα την περιπλάνηση.....κατέβηκα.....σαπίλα....άκουσα ανάσες....έσβησα τον πυρσό.....φόρεσα τα γυαλιά νυχτερινής όρασης...όλα πράσινα.....κινήθηκα με προσοχή.....τρεις δεμένες σιλούετες....τα γυαλιά μου τις μετέτρεψαν σε πλάσματα νοσηρής λογοτεχνίας.......πλησίασα...γυναίκες δεμένες στους τοίχους πισθάγκωνα...ανήμπορες να μιλήσουν.....τα ματια τους δυο φωτεινές χάντρες χωρίς να εστιάζουν.....οι μπλούζες τους σκισμένες....τα τεράστια στήθη τους κρεμόντουσαν μπροστά.....πλησίασα και άλλο....απο τις ρώγες τους έσταζε υγρό.....δίπλα τους κουτάκια με υπολείμματα φαγητού....κάποιος τις τρέφει....με τα δάχτυλά μου δοκίμασα το υγρό από τα στήθη τους.....γάλα....έσταζαν γάλα....αγκάλιασα το σώμα της και ρούφηξα.....η γυναίκα δεν αντέδρασε...το υγρό έκαψε τον λάρυγκά μου....έκανα εμετό....ξανά προσπάθησα.....αναγεννήθηκα....φίλησα στο μέτωπο τη νέα μάνα και υποσχέθηκα πως θα ξαναέρθω....έφυγα προσεκτικά μη γίνω αντιληπτός απο τον ιδιοκτήτη......τελικά η μάνα δεν είναι μία και εγώ είμαι πάλι γιός#lastdaysgr#

Μέρα 1022....πίδακας απο σάρκα, κόκκαλα και ύφασμα εκτινάχθηκε....συνέχισε να τρέχει χτυπημένος στον ώμο...δεύτερο σφύριγμα και το κεφάλι διαλύθηκε....δύο σφαίρες...πιστεύω να αξίζει....πλησίασα τον άντρα....άνοιξα τον σάκο και έβγαλα τον μπαλτά....άρχισα να τεμαχίζω....καμιά ηθική αναστολή....την πείνα μην την υποτιμάς διάβασα κάποτε σ´ένα τοίχο....άκουσα φωνές παιδιών....πλησιάζουν....έκοψα ένα μεγάλο κομμάτι απο τα πλευρά και το πόδι.....τα φόρτωσα στο σάκο....ένα παιδί με μια βαλίστρα με κοίταζε από την απέναντι ταράτσα...λευκή λάσπη απλωμένη στο σώμα και πρόσωπο....τα μαυρα μάτια του με προειδοποίησαν ότι ο χρόνος μου τέλειωσε....σήκωσε το όπλο του....άρχισα να τρέχω....το πόδι του θηράματος προεξείχε απο το σάκο.....χόρευε μεθυσμένα στον καλπασμό μου...οι φωνές πύκνωσαν....με πλησιάζουν...έφτασα στην πόρτα του καταλύματός μου....ένα βέλος καρφώθηκε δίπλα μου σκίζοντας τον λοβό μου....μπήκα....απο το αυτί μου έτρεχε αίμα...ακούμπησα τον ακρωτηριασμένο χορευτή στο πάτωμα...τα παιδικά ουρλιαχτά έπνιξαν την πόλη.....καταλαμβάνουν την πόλη σιγά-σιγά...νέο αίμα.....κυρίαρχο αίμα#lastdaysgr#

Μέρα 1020......Ο ήλιος προσπαθεί να κρυφτεί φοβισμένος.....το σκοτάδι αποκτά και πάλι την κυριαρχία του....μεθυσμένοι ένστολοι έχουν στήσει γλέντι μακριά....τους παρακολουθώ μέσα απο την διόπτρα μου....ανάμεσά τους μια ανθρώπινη μορφή....μια σκιά....την χτυπούν...γελούν μαζί της...για λίγο σιωπούν....την αναγκάζουν να τραγουδήσει.....σιωπή...αυτοί επιμένουν....κάποιος την χτυπά με το όπλο...πέφτει...σηκώνεται...σιωπή....τραγουδά....ο ήχος δεν ανήκει σε πλάσμα....δεν έχει φύλο....ο ήχος ταρακουνάει τη νύχτα....νομίζεις ότι απο στιγμή σε στιγμή θα επιστρέψει ο κυνηγημένος και θα φωτίσει......οι στρατιώτες ακούνε το πλάσμα σιωπηλοί.....κάποιος σηκώνεται και σπάει ένα μπουκάλι στα πόδια του πλάσματος.....κοιτά τρομοκρατημένος ......βάζει φωτιά....το τραγούδι συνεχίζει....η μορφή λαμπαδιασμένη γονατίζει....σιωπή.....λες και χάθηκε ο ήχος.....κοιτάω τη φωτιά που κατασπαράζει την σάρκα.....νύχτα πάλι.....τώρα ξέρω τι σημαίνει φως#lastdaysgr#

Μέρα 1019 .....οι φωτογραφιες απλωμένες στον φουσκωμένο τοίχο....οικογένειες,στιγμές,χαμόγελα....η υγρασία απο ζήλια δεν τις αφήνει....πέφτουν...τις ξανασηκώνω...επιμένω...ακούω θόρυβο..χείμαρρος...κοιτάω....ένα γκρι ποτάμι πνίγει τον δρόμο....ποντίκια....χιλιάδες ποντίκια ξεχύθηκαν....Τα σπίτια ανοίγουν σαν γιορτή...οι σκελετωμένοι ένοικοι βγαίνουν στο δρόμο....κυνηγούν...αρπάζουν....αντιστέκομαι....πονάει το στομάχι μου αλλα αντιστέκομαι....κάποιοι θα κοιμηθούν χορτάτοι....μετά θα έρθει η σειρα των ποντικιών να τραφούν#lastdaysgr#

Μέρα 1017......η αναζήτηση με οδήγησε στα ανατολικά της πόλης κοντά στις ακτές....ο ουρανός γκρι...θυμωμένος...η θάλασσα γεμάτη μαύρες  κηλίδες.....γαλήνια...το θηλυκό ξέρει πάντα να καλοπιάνει....πλησίασα....το μαύρο μεγάλωνε...έμοιαζε με χιλιάδες κορμούς δέντρων...έφτασα στην παραλία....οι κορμοί έγιναν κορμιά....χιλιάδες νεκρά σώματα....μαύρα, πρησμένα....βαλίτσες επέπλεαν....τράβηξα μερικές κρατώντας την αναπνοή μου...ρούχα, μόνο ρούχα..σε μία όμως στάθηκα τυχερός....ήταν γεμάτη φωτογραφίες...αναμνήσεις χωρίς αντίκρισμα πιά.....φόρτωσα τη βαλίτσα στην πλάτη μου....τώρα έχω παρέα#lastdaysgr#

Μέρα 1016.....περιπλανιέμαι σε ένα εμπορικό κέντρο.....λεηλασία και καταστροφή...κανένα ίχνος τροφής ....περήφανα στέκονται στα ράφια οι τηλεοράσεις....τα ταμεία γεμάτα χαρτονομίσματα....ανακαλύπτω με χαρά ένα μπιτόνι πετρέλαιο....θα χαρεί έστω και για λίγο η γεννήτρια...ονειρεύομαι ψηφιακά χιόνια.....βρίσκω ένα κοστούμι με ημίψηλο ....τα φοράω...καθαρό κοστούμι...βρώμικο πληγιασμένο δέρμα...γκροτέσκα φιγούρα που γυρίζει στους άδειους διαδρόμους......πλησιάζω την έξοδο...ακούω θόρυβο.....ένα λιοντάρι ξεπροβάλει.... η χαίτη του καψαλισμένη.... στέκεται απέναντί μου και με κοιτά.....εγω ντυμένος θηριοδαμαστής...βγάζω αργά το όπλο απο τον ώμο.....εκείνο μένει αγέρωχο...δε δίνει σημασιά στην κάνη που το σημαδεύει...διστάζω στο μεγαλείο του....με κοιτά και βγάζει ένα δυνατό βρυχηθμό....δε με φοβάται...ρίχνω..... η σφαίρα το βρίσκει στο κεφάλι....κάνει λίγα βήματα και ξαπλώνει....ο βασιλιάς είναι νεκρός....κατουράω δίπλα στο κουφάρι του....βγάζω μια κραυγή μέχρι που κλείνει ο λαιμός μου....το εμπορικό κέντρο μου ανήκει#lastdaysgr#

Μέρα 1015....αυτοδιοικούμενο όχημα του στρατού σταμάτησε στον πιο πάνω δρόμο......τα καυσαέρια ζευγάρωσαν με την παρθένοραμμένη ατμόσφαιρα...πολιτισμός.....τρεις ένστολοι αστακοί μπήκαν σε μονοκατοικία...λίγα λεπτά αργότερα βγήκαν με τρόφημα....δυο παιδιά και μια γυναίκα....αυτήν πρέπει να την πήραν απο συμπόνια...δεν τα αποχωριζόταν....χάθηκαν μέσα στο όχημα....δυο άντρες προσπάθησαν να τους σταματήσουν....τους ακινητοποίησαν.....το Bushmaster 70 heavy machine gun γύρισε προς το σπίτι και του έκλεισε το μάτι....βελόνες των 7,72mm άρχισαν να τσιμπούν την τσιμεντένια πέτσα....ανάμεσά τους χόρευαν τα τροχιοδεικτικά..το σπίτι δεν αντιστάθηκε στο κάλεσμα....άρχισε να φτύνει με ορμή ότι τυπικά προστάτευε....τούβλα,τσιμέντο,έπιπλα αγκάλιασαν την πυκνή σκόνη και προσγειώθηκαν στον δρόμο...μια πανδεσία χρωμάτων αποκαλύφθηκε...μάλλον το παιδικό δωμάτιο ζούσε πίσω απο τους τοίχους που ερωτοτροπούσαν τώρα με τις σφαίρες....κατέρρευσε...οι ένστολοι έσπασαν τα πόδια και τα χέρια των δύο αντρών και τους άφησαν ανάμεσα στους σοβάδες και τα πολύχρωμα πετσοκομμένα λούτρινα....θα ξαναέρθουν....δε θέλουν να σπαταλήσουν άλλες σφαίρες...τους άφησαν εκεί να κλαίνε και να φωνάζουν....ντελάληδες του φόβου.......παραδειγματισμό το ονομάζουν....παλιές σταθερές αξίες#lastdaysgr#

Μέρα 1012.......απόλυτη ησυχία στην πόλη.....κοιτώ την υγρασία στον τοίχο....βουνά, πεδιάδες,  λίμνες... χάρτης μιας νέας γης, απάτητης....το ταξίδι διακόπτεται από μουσική......μουσική;....στη χώρα των νεκρών;....πηγαίνω στο παράθυρο....ένας γέροντας παίζει κλαρίνο στην απέναντι ταράτσα...ροζ,  κουρασμένο δέρμα υπερκαλύπτει το σκελετωμένο σώμα.....φοράει μόνο κάλτσες....κόκκινες...παίζει ένα μεθυστικό μοιρολόι....πλησιάζει την άκρη...πηδάει.....το κλαρίνο συνεχίζει να τραγουδά...το δέντρο κόβει την πτώση του από τον τέταρτο όροφο.....φτάνει στο έδαφος...σηκώνεται καταματωμένος...κάνει μερικά βήματα...συνεχίζει να παίζει....αγέρωχο το κλαρίνο...απότομα σταματά και σωριάζεται νεκρός....για λίγο τρόμαξα πως η μουσική τον έκανε αθάνατο....αν γινόταν αυτό θα καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που δεν έκανα εκείνα τα μαθήματα κιθάρας#lastdaysgr# 

Μέρα 1010....ακουμπισμένος στο παράθυρο με το όπλο στο χέρι...περιμένω σαν όρνιο....ακούω φασαρία.....κοιτώ μέσα απο τη διόπτρα.....τρέχει...τον κυνηγούν...x2..έρχομαι κοντά....ένας ρασοφόρος και απο πίσω του παιδιά......x3....γυμνά, μελανιασμένα, βρώμικα, πεινασμένα.....ο ρασοφόρος χάνει τον βηματισμό του...το χοντρό του σώμα σωριάζεται στην άσφαλτο....τον περικυκλώνουν....ορμούν....τον ξεσκίζουν....κόβουν το κεφάλι του με τα χέρια τους...λούζονται στο αίμα του....λάφυρο....αγέλη....τρώνε...χορταίνουν....σηκώνονται αναγεννημένα...το πρώτο κρατά το κεφάλι του ρασοφόρου...εκκρεμές στα μικρά χεράκια του....x4...κοιτώ με τρόμο και λαχτάρα...η καρδιά μου θα σπάσει....x5...τελευταία σκάλα....η διόπτρα γεμίζει απο την μορφή του γιού μου....ο μικρός τον ακολουθεί...υπάρχουν κάπου σε αυτή την πόλη;...δε φωνάζω....δε μου ανήκουν πιά.....είναι ελεύθερα...είναι πνεύματα....είναι δύναμη.....θα γίνουν περισσότερα και θα πνίξουν αυτή την πόλη...τραβλίζω...επ..ανά..σταση#lastdaysgr#

Μέρα 1008.....γριά γυναίκα περπατά στη μέση του δρόμου...φοράει ένα μακρύ παλτό.....στα χέρια της κρατά ένα μεγάλο σταυρό και μια σακούλα.....τα ξυπόλητα βήματά της αργά, κουρασμένα.....ήχος όπλου....πέφτει νεκρή γονατίζοντας......ο σταυρός σφηνωμένος ανάμεσα στο σώμα και την άσφαλτο  μένει όρθιος....επιβλητικός....εκείνη σα να προσεύχεται...η σφαίρα έχει πετύχει αρτηρία....το αίμα με ορμή φωτίζεται από τον πρωινό ήλιο....μαύρο.....την πλησιάζει ο εκτελεστής της....τραβά την σακούλα....ένας αρουραίος η λεία του.....της παίρνει το παλτό και αφήνει το γυμνό γέρικο σώμα της να ξαπλώσει....δίπλα της ο σταυρός...κόκκινος πια...ο θύτης επιστρέφει....παίρνει τον σταυρό...ξυλεία...αφήνει την γριά μόνη, να κοιμάται στα κόκκινα σεντόνια της.....αποκαθηλωμένη#lastdaysgr#

Μέρα 1006....θυμάμαι σαν σήμερα μέρες τότε......δείπνος....μυστικό....εκείνη με κοιτά μεσα απο το φως των κεριών....το ρεύμα έχει κοπεί μήνες τώρα.....στο τραπέζι με τους δύο γιούς μου.....νερόβραστο ρύζι και λίγο παξιμάδι....ο μεγαλύτερος προσπαθεί να το δαγκώσει....παραπονιέται ότι πονάει το σώμα απο την πείνα...τον κοιτώ....τελειώνουμε....εκείνη παίρνει τον μικρό μέσα εγώ μένω με τον μεγάλο...του δίνω το ποτήρι...ξέρει..με παρακαλεί να μην το πιεί..δεν απαντώ...οι λέξεις σε εξημερώνουν....δεν πρέπει...του το οφείλω...θέλω να τον φιλήσω μα θα μας προδώσω......σπρώχνω το ποτήρι στο στόμα....πίνει...πίνω...το ίδιο συμβαίνει στο δίπλα δωμάτιο....έφυγαν........έμεινα....έχω δουλειά ακόμα εδώ ....είμαι το δείγμα του για να μελετήσει τα όρια της ανθρώπινης ανέχειας.....υπάρχει Θεός και εγω το ποντίκι στο εργαστήριό του.#lastdaysgr#

Μέρα 1005......πυρετός.....δυο μέρες με λίγο νερό και ένα κομμάτι κρέας που κάποτε είχε όνομα......με επισκέφτηκε πάλι ο αδερφός μου.....έκατσε στα γόνατα στην απέναντι γωνία....μου χαμογέλασε.....από το κεφάλι του έτρεχε αίμα.....γιατί;..ρώτησα.....γιατί με πρόλαβες ..απάντησε........απο τα χέρια του έπεσε η πέτρα#lastdaysgr#

Μέρα 1003.....πεινάω...έχω βγει για τροφή......τα πάντα άδεια, λεηλατημένα.....ένα κοντέινερ.....το λουκέτο που λαμπύριζε με έφερε κοντά του....φυλάσσεται άρα πολύτιμο.....χτυπώ με ενθουσιασμό......ανοίγω....η μπόχα με κάνει να γονατίσω....νεκροί στοιβαγμένοι.....ένα περίστροφο στο μεταλλικό πάτωμα και δίπλα 146 κάλικες....όλα τα πτώματα με μια σφαίρα στο κεφάλι εκτός απο ένα....σε μια γωνία....νεκρός απο δίψα και πείνα.....στο χέρι του ένα χαρτί γράφει..."διαλέξτε εσείς ποιός θα τιμωρηθεί"......,δημοκρατία ψέλλισα#lastdaysgr#

Μέρα 1002....Ένας ακόμη δορυφόρος πέφτει νεκρός στην αγκαλιά του οξυγόνου....κόκκινη γραμμή καρφώνει την πόλη στο βάθος...έκρηξη ...κατακόκκινη άηχη φωτιά....μεγαλύτερη η λύτρωση απο τον πόνο...η Ρώμη καίγεται....μία αυτή....Νέρωνες πολλοί#lastdaysgr#

Μέρα 1001......χιόνια...πυκνά λευκά χιόνια.....φοράω το νυφικό της γυναίκας μου, η μόνη ανάμνηση που δεν έκαψε ο κρύος χειμώνας...οι ψηφιακές νιφάδες σπρώχνουν η μία την άλλη....ανακατεύεται το στομάχι μου....κλείνω την τηλεόραση.....ξερνάω σε ένα σπασμένο κουβά....παραμιλάω...πόσο εμετό κρύβει μέσα του ο άνθρωπος....στο άκουσμα της τελευταίας λέξης ξαναξερνάω#lastdaysgr#

Μέρα 1000......Στο δρόμο που βλέπει το πίσω μπαλκόνι διέκρινα μια γυναίκα να περπατά.......γυμνή με υπέροχα κόκκινα μακριά μαλλιά να αγκαλιάζουν την λευκή σάρκα της....σταμάτησε στη μέση του δρόμου.......κρατούσε ένα γυάλινο μπουκάλι.....αργά άδειασε το περιεχόμενο στα κόκκινα μαλλιά της......σα να βαφτιζόταν, το υγρό απλώθηκε στο κορμί της....έβαλε φωτιά...λες και την τύλιξε η κόμη της...δεν ούρλιαξε ούτε στιγμή.....η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά, σχεδόν δάκρυσα......κάποιος κρύβει καύσιμα στην περιοχή#lastdaysgr#

Μέρα 999.....με ξύπνησαν δυο drone της κάποτε αστυνομίας...γαμημένη ηλιακή ενέργεια....περιπολούν απο συνήθεια...η πείνα και η σαπίλα μου έφερε εμετό....λόγο έλλειψης ηλεκτρισμού δε μπορώ να συντηρήσω κανένα πτώμα πάνω απο δύο μέρες....γιατί τα drone να πετούν;#lastadysgr#