Μέρα 1010....ακουμπισμένος στο παράθυρο με το όπλο στο χέρι...περιμένω σαν όρνιο....ακούω φασαρία.....κοιτώ μέσα απο τη διόπτρα.....τρέχει...τον κυνηγούν...x2..έρχομαι κοντά....ένας ρασοφόρος και απο πίσω του παιδιά......x3....γυμνά, μελανιασμένα, βρώμικα, πεινασμένα.....ο ρασοφόρος χάνει τον βηματισμό του...το χοντρό του σώμα σωριάζεται στην άσφαλτο....τον περικυκλώνουν....ορμούν....τον ξεσκίζουν....κόβουν το κεφάλι του με τα χέρια τους...λούζονται στο αίμα του....λάφυρο....αγέλη....τρώνε...χορταίνουν....σηκώνονται αναγεννημένα...το πρώτο κρατά το κεφάλι του ρασοφόρου...εκκρεμές στα μικρά χεράκια του....x4...κοιτώ με τρόμο και λαχτάρα...η καρδιά μου θα σπάσει....x5...τελευταία σκάλα....η διόπτρα γεμίζει απο την μορφή του γιού μου....ο μικρός τον ακολουθεί...υπάρχουν κάπου σε αυτή την πόλη;...δε φωνάζω....δε μου ανήκουν πιά.....είναι ελεύθερα...είναι πνεύματα....είναι δύναμη.....θα γίνουν περισσότερα και θα πνίξουν αυτή την πόλη...τραβλίζω...επ..ανά..σταση#lastdaysgr#