Μέρα1029.....λεμόνια......λεμονιά σε αυλή στα βόρεια της πόλης...γύρω της αγριόχορτα και χαμομήλια.....μοσχοβόλισε ο νέος ανθός....κόβω το κίτρινο και το θάβω στο σάκο....τα τελευταία λεμόνια......χτύπημα....πέφτω στο χώμα....αίμα τρέχει και μου περιορίζει την όραση....πόνος....προσπαθώ να σηκωθώ...δεύτερο χτύπημα στα πλευρά... τα ακούω να σπάνε...ξαπλώνω στο χώμα....μια σκελετωμένα φιγούρα ορμά πάνω μου.....πιέζει οριζόντια τη μεταλλική ράβδο στο λαιμό μου...αντιστέκομαι...."όχι,όχι" με παρακαλάει....τα δόντια του κατάλευκα και μικρά......"άσε με"κλαίει......ότι δυνάμεις είχε, τις δώρισε στα δυο πρώτα χτυπήματα.....χάνει...κερδίζω έδαφος....επιβλητική η λεμονιά δε δίνει καμια σημασία στα σκυλιά από κάτω της....τον γυρίζω στο χώμα....έχω στα χέρια μου το ραβδί....κλαίει...."σε εκλιπαρώ" ξαναλέει...."πεινάω"...σηκώνω το χέρι μου και το κατεβάζω...το μέταλλο θρυμματίζει το κρανίο του......μαζεύω τα λεμόνια που χύθηκαν.....δεν καταδέχομαι το κρέας του....η απόγνωση το έχει δηλητηριάσει....τον αφήνω εκεί ανάμεσα στα χαμομήλια,στη σκιά της λεμονιάς.....λίπασμα για τη νέα σοδιά#lastdaysgr#