Μέρα 1006....θυμάμαι σαν σήμερα μέρες τότε......δείπνος....μυστικό....εκείνη με κοιτά μεσα απο το φως των κεριών....το ρεύμα έχει κοπεί μήνες τώρα.....στο τραπέζι με τους δύο γιούς μου.....νερόβραστο ρύζι και λίγο παξιμάδι....ο μεγαλύτερος προσπαθεί να το δαγκώσει....παραπονιέται ότι πονάει το σώμα απο την πείνα...τον κοιτώ....τελειώνουμε....εκείνη παίρνει τον μικρό μέσα εγώ μένω με τον μεγάλο...του δίνω το ποτήρι...ξέρει..με παρακαλεί να μην το πιεί..δεν απαντώ...οι λέξεις σε εξημερώνουν....δεν πρέπει...του το οφείλω...θέλω να τον φιλήσω μα θα μας προδώσω......σπρώχνω το ποτήρι στο στόμα....πίνει...πίνω...το ίδιο συμβαίνει στο δίπλα δωμάτιο....έφυγαν........έμεινα....έχω δουλειά ακόμα εδώ ....είμαι το δείγμα του για να μελετήσει τα όρια της ανθρώπινης ανέχειας.....υπάρχει Θεός και εγω το ποντίκι στο εργαστήριό του.#lastdaysgr#