Μέρα 1022....πίδακας απο σάρκα, κόκκαλα και ύφασμα εκτινάχθηκε....συνέχισε να τρέχει χτυπημένος στον ώμο...δεύτερο σφύριγμα και το κεφάλι διαλύθηκε....δύο σφαίρες...πιστεύω να αξίζει....πλησίασα τον άντρα....άνοιξα τον σάκο και έβγαλα τον μπαλτά....άρχισα να τεμαχίζω....καμιά ηθική αναστολή....την πείνα μην την υποτιμάς διάβασα κάποτε σ´ένα τοίχο....άκουσα φωνές παιδιών....πλησιάζουν....έκοψα ένα μεγάλο κομμάτι απο τα πλευρά και το πόδι.....τα φόρτωσα στο σάκο....ένα παιδί με μια βαλίστρα με κοίταζε από την απέναντι ταράτσα...λευκή λάσπη απλωμένη στο σώμα και πρόσωπο....τα μαυρα μάτια του με προειδοποίησαν ότι ο χρόνος μου τέλειωσε....σήκωσε το όπλο του....άρχισα να τρέχω....το πόδι του θηράματος προεξείχε απο το σάκο.....χόρευε μεθυσμένα στον καλπασμό μου...οι φωνές πύκνωσαν....με πλησιάζουν...έφτασα στην πόρτα του καταλύματός μου....ένα βέλος καρφώθηκε δίπλα μου σκίζοντας τον λοβό μου....μπήκα....απο το αυτί μου έτρεχε αίμα...ακούμπησα τον ακρωτηριασμένο χορευτή στο πάτωμα...τα παιδικά ουρλιαχτά έπνιξαν την πόλη.....καταλαμβάνουν την πόλη σιγά-σιγά...νέο αίμα.....κυρίαρχο αίμα#lastdaysgr#