Μέρα 1090....περπατώ κοντα σε έρημα σπίτια......κρατώ το όπλο μου σφιχτά......κυνηγετική καραμπίνα saiga12c....στις τελευταίες μέρες του πολιτισμού την είχα αγοράσει ακριβά.....ήθελα να έχω ένα προστάτη για την οικογένειά μου,για την περιουσία μου......ένα σαρδόνιο χαμόγελο ξεφεύγει με την σκέψη...συνεχίζω να περπατώ....έδωσα σχεδόν ότι λεφτά είχα,τα χρυσαφικά της γυναίκας μου μαζί με τις βέρες......ο πρώιν ιδιοκτήτης της μου είπε......."αυτο το κορίτσι δε θα σε προδώσει ποτέ,φτάνει να το αγαπάς"........γύρισα σπίτι.....ακούμπησα το όπλο όρθιο στον τοίχο,σα να τον στηρίζει να μην πέσει.....ο μικρός μου γιός με ρώτησε τι είναι αυτό........"μια κατάρα" απάντησα και μπήκα στο μπάνιο να κλάψω χωρίς να με δει........το αγόρι μου......τότε..........τώρα......περπατάω με το κορίτσι στον ώμο.....οι δυό μας πιά.....εγω και η "κατάρα" μου.....έτσι την φωνάζω.......ακούω θόρυβο......κρύβωμαι πίσω απο ένα αυτοκίνητο.....στο δρόμο τρέχει μια γυναίκα.....την ακολουθεί άντρας....με ένα ξύλο την χτυπά στο κεφάλι και την σωριάζει στην άσφαλτο.....συνεχίζει με μανία να πολτοποιεί το κεφάλι της.......βγάζει ένα μικρό σουγιά και κόβει κρέας απο το μπράτσο της.....τρώει σαν όρνιο.....η γαμψή του μύτη επιβαιβεώνει την εικόνα.....τον αναγνωρίζω.....είναι ο πρώιν ιδιοκτήτης της "κατάρας"......σημαδεύω......η σφαίρα τον βρίσκει στο λαιμό.....σαστισμένος προσπαθεί να φωνάξει....καταφέρνει ένα σφύριγμα γεμάτο αίματα μέσα απο την τρύπα......σωριάζεται διπλα στην γυναίκα με τα μάτια ορθάνοιχτα.....βγάζω τον μπαλτά και πλησιάζω την τροφή.....καθώς τον κόβω,άθελά μου του απευθύνομαι....."το κορίτσι σου.Θυμάσαι;"......φόρτωσα το κρέας στο σάκο και την "κατάρα" στον ώμο.........καθώς απομακρυνόμασταν την αισθάνθηκα να χαιρετά τον πρώιν εραστή της#lastdaysgr#

Μέρα 1082.........η πόλη είναι ήσυχη.......μικρες εστίες φωτιάς σε κτήρια......ο καιρός αρχίζει να γεμίζει....σύντομα θα βρέξει.....περπατάω σε κεντρικό δρόμο.......μυρίζει έντονα ψοφίμι......πεινάω.....ακούω φωνή.......τραγούδι.......ακολουθώ την παραφωνία.......στην αρχή μιας στοάς ένα σκελετωμένο φάντασμα......ανάμεσα σε σκουπίδια τραγουδά.....κλαίει και τραγουδά....πλησιάζω.....η αποκρουστική μυρωδιά με σταματά μερικά μέτρα πριν.......περιττώματα και ούρα....αμωνιά.....κρατάω την αναπνοή μου.....η περιέργεια με φέρνει πιο κοντά......κάτι γνώριμο....πλησιάζω κρατώντας την αναπνοή μου με μαντίλι......θυμάμαι.....άντρας εξουσίας....πολιτικός.....πύρινοι λόγοι και πατριωτικά πυροτεχνήματα......με κοιτά......χαμογελά.....λίγα σαπισμένα δόντια και μαυρη γλώσσα.....συνεχίζει το μελωδικό κλάμα.....απλώνει το χέρι προς εμένα......κάτι ζητά......σηκώνω το όπλο και σημαδεύω......μου χαμογελά........δεν σπαταλώ σφαίρα........φεύγω......συνεχίζει να κλαίει και να παρακαλά..........η μυρωδιά εξασθενεί........το τραγούδι γίνεται πιό έντονο......σχεδόν ουρλιάζει.......πεινάω αλλά τι να φας;#lastdaysgr#

Μέρα 1078.......περπατάω στο διάδρομο νοσοκομείου....εγκατάλειψη....η μόνη μου λεία ενα κουτί παυσίπονα.....οι πληγές μου στάζουν.....η σαπίλα στους τοίχους θυμίζει κάτι από τον πολιτισμό που πέθανε.....ένα μηχάνημα με αριθμούς προτεραιότητας μου βγάζει γλώσσα.... κόβω τον αριθμό 342....τον βάζω στην τσέπη μου......ανακατεύεται με αποδείξεις και λίστες μαρκετ.....συλλέκτης......συνεχίζω....το φως λιγοστό χύνεται στους διαδρόμους απο το σπασμένα παράθυρα......διαγράφονται σκελετοί απο κρεβάτια και αναπηρικά καρότσια.....ακούω φωνούλα.....πλησιάζω στις αίθουσες των χειρουργίων......ένα νεκρο "λευκό" παιδί βρίσκεται στην είσοδο.....γυμνό.....τα ίχνη απο αίματα δείχνουν ότι σύρθηκε μέχρι εκεί.....πληγές στην πλάτη του.....το αίμα τρέχει.......η φωνούλα ακούγεται και πάλι.....μπαίνω με το όπλο παρατεταμένο......δυο άντρες κρατούν ένα παιδί πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι.....φωτίζονται από  λάμπα υγραερίου......μια τριτη γκροτέσκα σκιά πλησιάζει.... γυμνός άντρας πάνω απο εξήντα......το παιδί τώρα ουρλιάζει.....οι σκιές γελούν και ενθαρρύνουν......ακινητοποιούν το παιδί.......ο γέρος σκύβει και γλύφει το "λευκό" μάγουλο του αγοριού.....φτύνει το χρώμα....ετοιμάζεται....σηκώνω το όπλο.....ακούνε το όπλισμα.....γυρνούν και οι τρείς.....η πρώτη σφαίρα πετυχαίνει τον γέρο στην κοιλία......σωριάζεται.....η δεύτερη, τον άντρα στα δεξιά μου, τον συναντά στο κεφάλι.......απογειώνεται το μισό του κρανίο.......μένει ελάχιστα όρθιος,εκεί ,με το κεφάλι του ανοιγμένο.....γλυστράει στα χυμένα μυαλά και σκάει με πάταγο στο πάτωμα....ο τρίτος ορμάει με μαχαίρι.....ρίχνω με το όπλο αλλά με προδίδει....εμπλοκή.....δύσκολα βρίσκεις λιπαντικά στις μέρες μας......το μαχαίρι του καρφώνεται στον σάκο μου....γλυστράω και αγκαλιασμένοι πέφτουμε στο πάτωμα......σηκώνει το μαχαίρι για  θανατηφόρο χτύπημα........ λάμψη......η παλάμη του χάνεται και στην θέση της εμφανίζεται ένας πίδακας απο ζεστο αίμα.......ο άντρας ουρλιάζει.....πίσω του ο μικρός κρατά ένα μπαλτά.......δεύτερο χτύπημα και καρφώνεται στο κρανίο του......η δύναμη είναι τέτοια που η λεπίδα σφηνώνεται στα δόντια της κάτω γνάθου.......πέφτει δίπλα μου νεκρός, λουζοντάς με στο αίμα......το "λευκό" αγόρι με κοιτάει.....τα μάτια δύο μαύρες τρύπες έτοιμες να καταπιούν πλανητικά συστήματά......παγώνω...είμαι ο επόμενος....με κοιτάει......γυρίζει..... πλησιάζει τον γέρο που κρατάει την κοιλιά του......προσπαθεί να ξεφύγει μα γλυστράει στο αίμα του.....ο μικρός απο πάνω του σιγά σιγα χαμηλώνει.....κρατάω το όπλο μου και φεύγω αργά και σιωπηλά απο την αίθουσα......οι κραυγές του γέρου ακούγονται για πολύ ώρα.....ο πόνος είναι αμείωτος...ο πόνος.....ο πόνος.....ανοίγω το κουτι με τα παυσίπονα και καταπίνω τρία μαζί.....είμαι τετράγωνα μακριά και ακόμα ακούω τα ουρλιαχτά.....τα ουρλιαχτά του παιδιού#lastdaysgr#

Μέρα 1070.........η πληγή στον αριστερό καρπό έχει ανοίξει.....τρέχει πύον.....λίγο κάτω απο την παλάμη, ανάμεσα στις φλέβες.......μυρίζει  άσχημα...........ο πυρετός έχει ανέβει......το δωμάτιο έχει γεμίσει φωνές......διψάω......παίρνω στο χέρι μου το μαχαίρι.....χώνω τη μεταλλική μύτη μέσα στην πληγή.....ακούω το πύον που εκτοπίζεται απο τον όγκο του μαχαιριού.......στάζει στο πάτωμα.....πονάνε τα αφτιά μου απο την φασαρία......τους παρακαλώ να ηρεμίσουν και εκείνοι γελάνε.....το μαχαίρι πιό βαθιά.....σκάβω.....το μέταλλο ακουμπάει κάτι σκληρό.....σα να βρήκα σεντούκι θαμμένο στην άμμο....το τραβάω προς τα έξω.......μια λευκή πέτρα βγαίνει απο την πληγή....μικρή...κάτασπρη......την καθαρίζω απο το πύον....είναι ένα δόντι.....ένα λευκό υπέροχο δόντι....κυνόδοντας μυτερός....δόντι θηρίου......ανοίγω το κουτάκι και τον ακουμπάω δίπλα στα άλλα δόντια.....στα χέρια μου πληγές.....το θηρίο μου χαμογελά....οι φωνές σταματούν....κλείνω το κουτί......σκοτάδι#lastdaysgr#