Μέρα 1090....περπατώ κοντα σε έρημα σπίτια......κρατώ το όπλο μου σφιχτά......κυνηγετική καραμπίνα saiga12c....στις τελευταίες μέρες του πολιτισμού την είχα αγοράσει ακριβά.....ήθελα να έχω ένα προστάτη για την οικογένειά μου,για την περιουσία μου......ένα σαρδόνιο χαμόγελο ξεφεύγει με την σκέψη...συνεχίζω να περπατώ....έδωσα σχεδόν ότι λεφτά είχα,τα χρυσαφικά της γυναίκας μου μαζί με τις βέρες......ο πρώιν ιδιοκτήτης της μου είπε......."αυτο το κορίτσι δε θα σε προδώσει ποτέ,φτάνει να το αγαπάς"........γύρισα σπίτι.....ακούμπησα το όπλο όρθιο στον τοίχο,σα να τον στηρίζει να μην πέσει.....ο μικρός μου γιός με ρώτησε τι είναι αυτό........"μια κατάρα" απάντησα και μπήκα στο μπάνιο να κλάψω χωρίς να με δει........το αγόρι μου......τότε..........τώρα......περπατάω με το κορίτσι στον ώμο.....οι δυό μας πιά.....εγω και η "κατάρα" μου.....έτσι την φωνάζω.......ακούω θόρυβο......κρύβωμαι πίσω απο ένα αυτοκίνητο.....στο δρόμο τρέχει μια γυναίκα.....την ακολουθεί άντρας....με ένα ξύλο την χτυπά στο κεφάλι και την σωριάζει στην άσφαλτο.....συνεχίζει με μανία να πολτοποιεί το κεφάλι της.......βγάζει ένα μικρό σουγιά και κόβει κρέας απο το μπράτσο της.....τρώει σαν όρνιο.....η γαμψή του μύτη επιβαιβεώνει την εικόνα.....τον αναγνωρίζω.....είναι ο πρώιν ιδιοκτήτης της "κατάρας"......σημαδεύω......η σφαίρα τον βρίσκει στο λαιμό.....σαστισμένος προσπαθεί να φωνάξει....καταφέρνει ένα σφύριγμα γεμάτο αίματα μέσα απο την τρύπα......σωριάζεται διπλα στην γυναίκα με τα μάτια ορθάνοιχτα.....βγάζω τον μπαλτά και πλησιάζω την τροφή.....καθώς τον κόβω,άθελά μου του απευθύνομαι....."το κορίτσι σου.Θυμάσαι;"......φόρτωσα το κρέας στο σάκο και την "κατάρα" στον ώμο.........καθώς απομακρυνόμασταν την αισθάνθηκα να χαιρετά τον πρώιν εραστή της#lastdaysgr#