Μέρα 1082.........η πόλη είναι ήσυχη.......μικρες εστίες φωτιάς σε κτήρια......ο καιρός αρχίζει να γεμίζει....σύντομα θα βρέξει.....περπατάω σε κεντρικό δρόμο.......μυρίζει έντονα ψοφίμι......πεινάω.....ακούω φωνή.......τραγούδι.......ακολουθώ την παραφωνία.......στην αρχή μιας στοάς ένα σκελετωμένο φάντασμα......ανάμεσα σε σκουπίδια τραγουδά.....κλαίει και τραγουδά....πλησιάζω.....η αποκρουστική μυρωδιά με σταματά μερικά μέτρα πριν.......περιττώματα και ούρα....αμωνιά.....κρατάω την αναπνοή μου.....η περιέργεια με φέρνει πιο κοντά......κάτι γνώριμο....πλησιάζω κρατώντας την αναπνοή μου με μαντίλι......θυμάμαι.....άντρας εξουσίας....πολιτικός.....πύρινοι λόγοι και πατριωτικά πυροτεχνήματα......με κοιτά......χαμογελά.....λίγα σαπισμένα δόντια και μαυρη γλώσσα.....συνεχίζει το μελωδικό κλάμα.....απλώνει το χέρι προς εμένα......κάτι ζητά......σηκώνω το όπλο και σημαδεύω......μου χαμογελά........δεν σπαταλώ σφαίρα........φεύγω......συνεχίζει να κλαίει και να παρακαλά..........η μυρωδιά εξασθενεί........το τραγούδι γίνεται πιό έντονο......σχεδόν ουρλιάζει.......πεινάω αλλά τι να φας;#lastdaysgr#