Μέρα 1180......τις τελευταίες μέρες βρέχει ακατάπαυστα........το νερό έχει μουσκέψει βαθιά μέσα μου......βήχω......κρυώνω.....πονάω.......είμαι τελευταίος μαζί με ένα φάντασμα που κάποτε ήταν άντρας........η βροχή σταμάτησε δυο μέρες τώρα......η αυτοσχέδια πύλη ανοίγει.....μια ομάδα λευκών παιδιών μας κρατούν και μας βγάζουν έξω.......σα χαρτόνια στα χεράκια τους......περπατάμε στην αυλή σχολείου......αυτοσχέδια μαντριά γεμάτη.....ακούγονται κάποιες φωνές........κάποιες ελπίδες που δεν το έβαλαν κάτω......μας πηγαίνουν σε μια μεγάλη αίθουσα.......το γυμναστήριο του σχολείου.......γεμάτη αίματα........μυρίζει μέταλλο.....γέυεσαι μέταλλο.....φτάνουμε κάτω απο μια μπασκέτα.....απο πίσω δεσπόζουν σημαίες του κάποτε σχολείου......το αίμα στο σημείο που είμαστε είναι πηχτό.....τρίχες και μυαλά δημιουργούν εστίες,σα νησιά μέσα σε κόκκινη θάλασσα.....εμένα με κρατάνε.....γονατίζουν τον πρώτο.....ένα παιδί τον πλησιάζει.........κρατά σφυρί στα χέρια του......χτυπά με μαεστρία το κεφάλι του άντρα.....το ανοίγει αφήνοντας τα μυαλά να σμίξουν με το αίμα.....ένα νέο νησί δημιουργήται......τραβούν τον άντρα σε μια πόρτα......τα πόδια του διαγραφούν δυο γραμμές που γρήγορα το αίμα τις πνίγει.......με γονατίζουν.....στο ύψος των ματιών μου το κατακόκκινο σφυρί.....κλείνω τα μάτια.....δε φοβάμαι......ανυπομονώ......ο χρόνος όμως παραμένει.....με περιπαίζει......το σφυρί δεν τον σταματά.......ανοίγω τα μάτια......μπροστά μου το παιδί που είχα σώσει στο νοσοκομείο......εξαργυρώνει την ζωή που του χάρισα.....καταραμένη να είναι η στιγμη.......με αφήνουν να σηκωθώ.....τα γόνατά μου ακόμα βουτηγμένα στη φαιά ουσία τόσων κάποτε ανθρώπων......με σηκώνουν με τη βία.....ο μικρός σωτήρας μου φευγει......με οδηγούν στην έξοδο.......είμαι μια πληγή.......η πόρτα κλείνει πίσω μου......κοιτώ προς τον τοίχο του σχολείου.....ο μικρός σωτήρας εμφανίζεται απο πίσω του.......μου πετά το σάκο και το όπλο μου......τα μαζεύω.......τον κοιτώ και με κοιτά.......σα να μου μιλά.....σα να προσπαθεί να ψελίσει το ονομά μου.....πως μπορεί να ξέρει αυτό που έγω έχω ξεχάσει......με το δάχτυλο δείχνει τον δρόμο πίσω μου......κάποια άλλα παιδιά με σημαδεύουν με τα τόξα τους.....μπορω να περιμένω μέχρι να μου ρίξουν.....μπορω να λυτρωθώ.....μα δεν μπορώ......ένας ήχος μέσα στα αυτιά μου αναστατώνει ότι λιγο ζωντανώ έχω.....τα χίλια του μικρού σαν τσίχλα μέσα στο μυαλό μου......μπαμπά,μπαμπά.....αυτή η λέξη με γυρίζει να ακολουθήσω τον ήχο.....το φάντασμα του ανθρώπου μέσα μου πάλι με τυραννά....μπαμπά ,μπαμπά ,φαντάζομαι ότι ακούω και τα πόδια μου με απομακρύνουν για να χαρούν λίγη ζωή ακόμα.....λίγη κατάρα#lastdaysgr

Μέρα 1164.........ο ήλιος καίει......16 μέρες σε αυτήν την αυλή.....μας ταΐζουν φρούτα.....καλαμιές κλείνουν τον χώρο,τον απομονώνουν.....διακρίνω γραμμές απο γήπεδο του μπασκετ στο τσιμέντο......κάποιο σχολείο φιλοξενεί το σφαγείο.....υπάρχουν ακόμα 5 άτομα μαζί μου....2 γυναίκες και 3 άντρες......ήταν 7.....τους πήραν.....μια ομάδα "λευκών" παιδιών μπήκε στο χώρο,μάζεψε δύο άντρες και εξαφανίστηκαν....κανείς δεν αντέδρασε....δεν υπάρχει λόγος....η αντίσταση μόνο πόνο φέρνει.....κοιταζόμαστε μα δε μιλάμε.....δεν είναι ότι δεν έχουμε τι να πούμε.......κάτι θα βρίσκαμε......είναι οτι δεν έχουν χρήση οι λέξεις πιά.....δεν υπάρχει κοινωνία,πολιτισμός,άνθρωπος......υπάρχει μόνο αναπνοή και ένστικτο......οι λέξεις μπολιάζουν το ένστικτο με αρώστεια.....το σκοτώνουν....το γεμίζουν δάκρυα.....το ένστικτο είναι ο Θεός μας.....ο πατέρας μας......ο δυνάστης μας......ο προστάτης μας........κάθομαι στη γωνιά μου και περιμένω.....περιμένω να έρθουν τα παιδιά και να με λυτρώσουν απο τον Θεό μου#lastdaysgr

Μέρα 1145....δεν είμαι σίγουρος για τον χρόνο...... πόσες μέρες βρίσκομαι......σκοτάδι.....λιγοστό φως σε μια γωνιά....κουλουριάζω για να με λούσει.....μια αχτίδα έρχεται και χάνεται...μια φωτεινή τρύπα...ένας μοναχικός

γαλαξίας.....άφησαν το σημειωματάριό μου και ένα μολύβι........θέλουν να συνεχίσω.....κρυώνω...πονάω....μυρίζω κόπρανα,ούρα και εμετό....πυρετό,ρίγη....ακούω την πόρτα να ξεκλειδώνει.......τρέχω να κρυφτώ στο λίγο φως.....κουλουριάζομαι.....βήματα στο σκοτάδι......φωνάζω....ουρλιάζω....όχι από τρόμο....απο ένστικτο......ένα ξύλινο ραβδί προσγειώνεται στα πλευρά μου,στο πρόσωπό μου......η σάρκα σκίζεται.....κρατώ σφιχτά τα χαρτιά μου...βρώμικα......ουρλιάζω.....δεν είναι πόνος....τρέλα είναι....χέρια με αγγίζουν.....μικρά χέρια προσπαθούν να με πάρουν απο την φωτεινή κρυψώνα μου......ουρλιάζω.....ραβδί....χέρια.....με σηκώνουν.....προχωρώ μέσα στο σκοτάδι.....η υγρασία αλλάζει μυρωδιά....αλλάζω χώρο.....προχωρώ....δεν ουρλιάζω πιά.....κλαίω....περπατώ.......φως στο βάθος με πλησιάζει.....παιδιά γύρω μου με σπρώχνουν στο φως.....τα μάτια μου καίνε....εξατμίστηκαν τα δάκρυα....με πετάνε στον καινούργιο γαλαξία.....φως....ήλιος.....ζέστη....ηλιακό σύστημα....τα μάτια μου ερμητικά κλειστά....πονούν σε κάθε προσπάθεια να ανοίξουν.....σέρνομαι στα τυφλά μέχρι που χτυπώ σε πέτρα....κουλουριάζομαι.....το αίμα απο τις πληγές μου στάζει σε χώμα....ακούω τον ήχο απο τις πετρούλες που ποτίζονται απο αυτό......ακούω....πόρτα ανοίγει.....ερπετά σέρνονται στο χώμα.....φίδια.....ανοίγω με δυσκολία τις τρύπες που αποκαλώ μάτια....μέσα απο δάκρυα διακρίνω υγρές μορφές......άνθρωποι σέρνονται.....όπως εγώ πριν....με μάτια κλειστά ψάχνουν να κουλουριαστούν.....μας έβγαλαν στο φως....πλησιάζει η ώρα που θα ακολουθήσει το σκοτάδι.....αιώνιο.....λυτρωτικό#lastdaysgr

Μέρα 1115.......σκοτάδι....πονοκέφαλος......13 υποτιθέμενες μέρες στο σκοτάδι......μετράω τον χρόνο απο ένα καμπανάκι...βάφτισα τον ήχο χρόνο......μέρα υπολογίζω......τους καλεί.....δεν ξέρω τον λόγο αλλά είμαι σίγουρος ότι τους καλεί......απόλυτη σιωπή.......τις πρώτες μέρες φώναζα,εκλιπαρούσα.....χωρίς λόγο.....ανθρώπινο ένστικτο....ότι έχει απομείνει......ποτέ δεν πήρα απάντηση.....καμιά ξένη φωνή,καμιά ξένη κραυγή να με συνοδεύει στο σκοτάδι μου....... ελάχιστο φως πέφτει σε τρύπα στον τοίχο.....εκεί βρίσκω λίγη τροφή και νερό......η τροφή παξιμάδια ξερά και κρέας.....άφθονο κρέας......με τρομάζει η ποσότητα......ίσως είμαι εγώ η επόμενη παρτίδα......υγρασία και μούχλα.......το πόδι μου δεμένο με ξύλα.......πρέπει να την γλίτωσα με σπάσιμο,η σφαίρα δεν μου συνέθλιψε το κόκκαλο.......το κεφάλι μου δεμένο.....πονοκέφαλος.....με έχουν περιποιηθεί.....προσέχουν την τροφή τους.......μέσα στο σκοτάδι περιμένω την μοίρα μου#lastdaysgr

Μέρα 1102.......βρίσκομαι στα βόρεια προάστια της πόλης.......σιωπή.......τα πάντα δείχνουν καθαρά.......Λες και ένα μαγικό χέρι περιποιήθηκε τις γειτονιές......ακούγεται μηχανισμός......οπλίζω....ένα μικροσκοπικό drone στο μέγεθος της παλάμης μου με πλησιάζει.....έχω εντοπιστεί...αρχίζει να εκπέμπει φως......ο ιπτάμενος προδότης καλεί τους θύτες μου......προσπαθώ μάταια να το χτυπήσω με τον υποκόπανο.....με αποφύγει με ελιγμούς διαγράφοντας το σύμβολο του απείρου στον αέρα........τρέχω.....με ακολουθεί διαμοιράζοντας το στίγμα μου.....απο τα δυτικά ακούω μηχανή.......στο οπτικό μου πεδίο εμφανίζεται ένα κατάμαυρο τζιπ......στο καπό του ,βαμένη μια κατακόκκινη νεκροκεφαλή και ένα τεράστιο μεγάφωνο δεμένο......απο τον οροφή του τζιπ ξεπετάγεται ένα Vulcan m61A των 18mm.....
Τα λάστιχα τζιρίζουν.......κλασική μουσική ξεχύνεται απο το μεγάφωνο μπροστά.....τρέχω......το drone ακολουθεί.....πιό πίσω το τζίπ......μπαίνω απο  πεσμένη μεταλλική πόρτα σε ένα σχολείο......απο πίσω ακούω τον μεταλλικό ήχο της πόρτας που δημιουργεί το βάρος του τζιπ καθώς την πατάει.......τρέχουμε στο προάυλιο.....στους τοίχους μαθητικές ζωγραφιές ευρωπαίων φιλοσόφων με κοιτούν με μάτια βλοσυρά.....το οπλοπολυβόλο ξερνάει 18mm πύρινες ανάσες.....το κεφάλι του Βολταίρου διαλύεται.....κομάτια απο τσιμέντο με χτυπούν στο πρόσωπο.......οι σφαίρες συνεχίζουν την τρελή πορεία τους.....ακολουθούν ο Μοντεσκίε ,ο Ντιντερό,ο Ρουσώ......κομμάτια τους παντού γύρω μου......χτυπάω στο πόδι και σωριάζομαι......σέρνομαι μέχρι τον τοίχο και ακουμπώ......αίμα τρέχει απο το κεφάλι και το πόδι μου.......στο τοίχο πίσω δεσπόζει ο Τζων Λοκ να κρατά στα χέρια του την θεωρία για το κοινωνικό συμβόλαιο.......ψηλά,πάνω απο το κεφάλι του με μεγάλα λευκά καλλίγραμμα γράμματα "η Ευρώπη των ανθρώπινων δικαιωμάτων."..........απέναντί μου σταματά το όχημα......η Πέμπτη συμφωνία καλύπτει τον ήχο της μηχανής......το vulcan με σημαδεύει.....δε χρειάζονται απο μένα τίποτα .....ούτε τα ρούχα μου ούτε τις προμήθειές μου.......είμαι το ποντίκι στα νύχια τους......θέλουν να με ξεσκίσουν και να πανηγυρίσουν με το θέαμα......το αίμα καλύπτει το οπτικό πεδίο του αριστερού μου ματιού.......ακούω τον μηχανισμό του όπλου που "λοκάρει".......ρίχνει ψηλά.....κομάτια απο τσιμέντο πέφτουν γύρω μου....σαν να τους ακούω να γελάνε με τον τρόμο μου......κλείνω τα μάτια ......μέσα στο σκοτάδι βλέπω τους γιούς και την γυναίκα μου......σφίγγω τα δόντια ........οι επόμενες ριπές θα με γονιμοποιήσουν θάνατο....περιμένω.....ένας σφυριχτός ήχος ακούγεται και ύστερα μια έκρηξη......ανοίγω τα μάτια απο την έκπληξη........το τζιπ βρίσκεται στον αέρα μέσα σε φλογισμένες πιρουέτες ....ένας απο τους θύτες μου ή ότι έχει μείνει απο αυτόν ,πετάγεται μέσα απο τους κύκλους που διαγράφει η πολεμική μηχανή .........το όχημα καταλήγει στο έδαφος και ακολουθεί μια δεύτερη έκρηξη που το διαλύει........ο ήχος εκκωφαντικός και μεγαλόπρεπος......η φωτιά σχεδόν καίει το κατακόκκινο πρόσωπό μου........επικρατεί σιωπή.....τα αυτιά μου βουίζουν.......κοιτώ στο βάθος το όχημα που φλέγεται....έχω χάσει πολύ αίμα....αργοπεθαίνω στην αγκαλιά του Λοκ......τα πάντα γίνονται θολά......μια σκιά......μια σκιά με πλησιάζει......ένα παιδί.......ένα φάντασμα.....κάνω να σηκωθώ,να φύγω,να επιβιώσω.....δύο βήματα και σωριάζομαι στο έδαφος.......λίγο πριν κλείσουν τα μάτια μου διακρίνω την επιγραφή
πάνω απο τον διαφωτιστή........διαβάζονται μόνο οι λέξεις ανθρώπινα δικαιώματα.....εκεί που ήταν η
λέξη "Ευρώπη" υπάρχει μια τρύπα απο σφαίρα.....ένα μαυρο τούνελ......μέσα απο το τούνελ σκύβει η σκιά πάνω μου......χάνομαι στο σκοτάδι#lastdaysgr

Μέρα 1091........βροχή,χαλάζι......οι καυστικές ψιχάλες με οδηγούν στο κτήριο τηλεοπτικού σταθμού....καταστροφή και λεηλασιά......η κακοκαιρία με οδηγεί πιό βαθιά στο κτήριο.....υγρασία και σαπίλα.....μπαίνω σε αίθουσα......στούντιο ειδήσεων......μπροστά στις σκονισμένες κάμερες καθισμένη με το λευκό ταγιέρ της......τα μαλλιά της καλοχτενισμένα ακουμπούν στην πλάτη της.......πλησιάζω......γυρίζω την καρεκλα της......ο μηχανισμός περιφοράς διαμαρτύρεται αλλα μου κάνει την χάρη......Το προσωπό σε σήψη.....μια χαράδρα χωρίζει το πηγούνι απο τους ώμους της.......ξεραμένο αίμα.......μια ταμπέλα καρφωμένη με στυλό στο στέρνο της......"τώρα τι έχεις να μας πεις;"........πισω από τις κάμερες σαπισμένα κορμιά,δολοφονημένα......κομμένα κεφάλια και διαμελισμένα άκρα.....αποτέλεσμα οργής.......βγαίνω.......βρίσκω το  εστιατοριο του σταθμού......ένας θησαυρός.....παντού σνακ και ληγμένες σοκολάτες.....γεμίζω με μανία τον σάκο.......βγαίνω απο τον σταθμό γεματος λάφυρα.....γεύσεις "πολιτισμού"......με λυπεί όμως πως με τόσα σνακς δεν έχω τηλεόραση να τα απολαύσω.......αλλά και να είχα,τι θα είχε να μου πει πιά.#lastdaysgr#

Μέρα 1090....περπατώ κοντα σε έρημα σπίτια......κρατώ το όπλο μου σφιχτά......κυνηγετική καραμπίνα saiga12c....στις τελευταίες μέρες του πολιτισμού την είχα αγοράσει ακριβά.....ήθελα να έχω ένα προστάτη για την οικογένειά μου,για την περιουσία μου......ένα σαρδόνιο χαμόγελο ξεφεύγει με την σκέψη...συνεχίζω να περπατώ....έδωσα σχεδόν ότι λεφτά είχα,τα χρυσαφικά της γυναίκας μου μαζί με τις βέρες......ο πρώιν ιδιοκτήτης της μου είπε......."αυτο το κορίτσι δε θα σε προδώσει ποτέ,φτάνει να το αγαπάς"........γύρισα σπίτι.....ακούμπησα το όπλο όρθιο στον τοίχο,σα να τον στηρίζει να μην πέσει.....ο μικρός μου γιός με ρώτησε τι είναι αυτό........"μια κατάρα" απάντησα και μπήκα στο μπάνιο να κλάψω χωρίς να με δει........το αγόρι μου......τότε..........τώρα......περπατάω με το κορίτσι στον ώμο.....οι δυό μας πιά.....εγω και η "κατάρα" μου.....έτσι την φωνάζω.......ακούω θόρυβο......κρύβωμαι πίσω απο ένα αυτοκίνητο.....στο δρόμο τρέχει μια γυναίκα.....την ακολουθεί άντρας....με ένα ξύλο την χτυπά στο κεφάλι και την σωριάζει στην άσφαλτο.....συνεχίζει με μανία να πολτοποιεί το κεφάλι της.......βγάζει ένα μικρό σουγιά και κόβει κρέας απο το μπράτσο της.....τρώει σαν όρνιο.....η γαμψή του μύτη επιβαιβεώνει την εικόνα.....τον αναγνωρίζω.....είναι ο πρώιν ιδιοκτήτης της "κατάρας"......σημαδεύω......η σφαίρα τον βρίσκει στο λαιμό.....σαστισμένος προσπαθεί να φωνάξει....καταφέρνει ένα σφύριγμα γεμάτο αίματα μέσα απο την τρύπα......σωριάζεται διπλα στην γυναίκα με τα μάτια ορθάνοιχτα.....βγάζω τον μπαλτά και πλησιάζω την τροφή.....καθώς τον κόβω,άθελά μου του απευθύνομαι....."το κορίτσι σου.Θυμάσαι;"......φόρτωσα το κρέας στο σάκο και την "κατάρα" στον ώμο.........καθώς απομακρυνόμασταν την αισθάνθηκα να χαιρετά τον πρώιν εραστή της#lastdaysgr#