Μέρα 1164.........ο ήλιος καίει......16 μέρες σε αυτήν την αυλή.....μας ταΐζουν φρούτα.....καλαμιές κλείνουν τον χώρο,τον απομονώνουν.....διακρίνω γραμμές απο γήπεδο του μπασκετ στο τσιμέντο......κάποιο σχολείο φιλοξενεί το σφαγείο.....υπάρχουν ακόμα 5 άτομα μαζί μου....2 γυναίκες και 3 άντρες......ήταν 7.....τους πήραν.....μια ομάδα "λευκών" παιδιών μπήκε στο χώρο,μάζεψε δύο άντρες και εξαφανίστηκαν....κανείς δεν αντέδρασε....δεν υπάρχει λόγος....η αντίσταση μόνο πόνο φέρνει.....κοιταζόμαστε μα δε μιλάμε.....δεν είναι ότι δεν έχουμε τι να πούμε.......κάτι θα βρίσκαμε......είναι οτι δεν έχουν χρήση οι λέξεις πιά.....δεν υπάρχει κοινωνία,πολιτισμός,άνθρωπος......υπάρχει μόνο αναπνοή και ένστικτο......οι λέξεις μπολιάζουν το ένστικτο με αρώστεια.....το σκοτώνουν....το γεμίζουν δάκρυα.....το ένστικτο είναι ο Θεός μας.....ο πατέρας μας......ο δυνάστης μας......ο προστάτης μας........κάθομαι στη γωνιά μου και περιμένω.....περιμένω να έρθουν τα παιδιά και να με λυτρώσουν απο τον Θεό μου#lastdaysgr

Μέρα 1145....δεν είμαι σίγουρος για τον χρόνο...... πόσες μέρες βρίσκομαι......σκοτάδι.....λιγοστό φως σε μια γωνιά....κουλουριάζω για να με λούσει.....μια αχτίδα έρχεται και χάνεται...μια φωτεινή τρύπα...ένας μοναχικός

γαλαξίας.....άφησαν το σημειωματάριό μου και ένα μολύβι........θέλουν να συνεχίσω.....κρυώνω...πονάω....μυρίζω κόπρανα,ούρα και εμετό....πυρετό,ρίγη....ακούω την πόρτα να ξεκλειδώνει.......τρέχω να κρυφτώ στο λίγο φως.....κουλουριάζομαι.....βήματα στο σκοτάδι......φωνάζω....ουρλιάζω....όχι από τρόμο....απο ένστικτο......ένα ξύλινο ραβδί προσγειώνεται στα πλευρά μου,στο πρόσωπό μου......η σάρκα σκίζεται.....κρατώ σφιχτά τα χαρτιά μου...βρώμικα......ουρλιάζω.....δεν είναι πόνος....τρέλα είναι....χέρια με αγγίζουν.....μικρά χέρια προσπαθούν να με πάρουν απο την φωτεινή κρυψώνα μου......ουρλιάζω.....ραβδί....χέρια.....με σηκώνουν.....προχωρώ μέσα στο σκοτάδι.....η υγρασία αλλάζει μυρωδιά....αλλάζω χώρο.....προχωρώ....δεν ουρλιάζω πιά.....κλαίω....περπατώ.......φως στο βάθος με πλησιάζει.....παιδιά γύρω μου με σπρώχνουν στο φως.....τα μάτια μου καίνε....εξατμίστηκαν τα δάκρυα....με πετάνε στον καινούργιο γαλαξία.....φως....ήλιος.....ζέστη....ηλιακό σύστημα....τα μάτια μου ερμητικά κλειστά....πονούν σε κάθε προσπάθεια να ανοίξουν.....σέρνομαι στα τυφλά μέχρι που χτυπώ σε πέτρα....κουλουριάζομαι.....το αίμα απο τις πληγές μου στάζει σε χώμα....ακούω τον ήχο απο τις πετρούλες που ποτίζονται απο αυτό......ακούω....πόρτα ανοίγει.....ερπετά σέρνονται στο χώμα.....φίδια.....ανοίγω με δυσκολία τις τρύπες που αποκαλώ μάτια....μέσα απο δάκρυα διακρίνω υγρές μορφές......άνθρωποι σέρνονται.....όπως εγώ πριν....με μάτια κλειστά ψάχνουν να κουλουριαστούν.....μας έβγαλαν στο φως....πλησιάζει η ώρα που θα ακολουθήσει το σκοτάδι.....αιώνιο.....λυτρωτικό#lastdaysgr