Μέρα 1078.......περπατάω στο διάδρομο νοσοκομείου....εγκατάλειψη....η μόνη μου λεία ενα κουτί παυσίπονα.....οι πληγές μου στάζουν.....η σαπίλα στους τοίχους θυμίζει κάτι από τον πολιτισμό που πέθανε.....ένα μηχάνημα με αριθμούς προτεραιότητας μου βγάζει γλώσσα.... κόβω τον αριθμό 342....τον βάζω στην τσέπη μου......ανακατεύεται με αποδείξεις και λίστες μαρκετ.....συλλέκτης......συνεχίζω....το φως λιγοστό χύνεται στους διαδρόμους απο το σπασμένα παράθυρα......διαγράφονται σκελετοί απο κρεβάτια και αναπηρικά καρότσια.....ακούω φωνούλα.....πλησιάζω στις αίθουσες των χειρουργίων......ένα νεκρο "λευκό" παιδί βρίσκεται στην είσοδο.....γυμνό.....τα ίχνη απο αίματα δείχνουν ότι σύρθηκε μέχρι εκεί.....πληγές στην πλάτη του.....το αίμα τρέχει.......η φωνούλα ακούγεται και πάλι.....μπαίνω με το όπλο παρατεταμένο......δυο άντρες κρατούν ένα παιδί πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι.....φωτίζονται από  λάμπα υγραερίου......μια τριτη γκροτέσκα σκιά πλησιάζει.... γυμνός άντρας πάνω απο εξήντα......το παιδί τώρα ουρλιάζει.....οι σκιές γελούν και ενθαρρύνουν......ακινητοποιούν το παιδί.......ο γέρος σκύβει και γλύφει το "λευκό" μάγουλο του αγοριού.....φτύνει το χρώμα....ετοιμάζεται....σηκώνω το όπλο.....ακούνε το όπλισμα.....γυρνούν και οι τρείς.....η πρώτη σφαίρα πετυχαίνει τον γέρο στην κοιλία......σωριάζεται.....η δεύτερη, τον άντρα στα δεξιά μου, τον συναντά στο κεφάλι.......απογειώνεται το μισό του κρανίο.......μένει ελάχιστα όρθιος,εκεί ,με το κεφάλι του ανοιγμένο.....γλυστράει στα χυμένα μυαλά και σκάει με πάταγο στο πάτωμα....ο τρίτος ορμάει με μαχαίρι.....ρίχνω με το όπλο αλλά με προδίδει....εμπλοκή.....δύσκολα βρίσκεις λιπαντικά στις μέρες μας......το μαχαίρι του καρφώνεται στον σάκο μου....γλυστράω και αγκαλιασμένοι πέφτουμε στο πάτωμα......σηκώνει το μαχαίρι για  θανατηφόρο χτύπημα........ λάμψη......η παλάμη του χάνεται και στην θέση της εμφανίζεται ένας πίδακας απο ζεστο αίμα.......ο άντρας ουρλιάζει.....πίσω του ο μικρός κρατά ένα μπαλτά.......δεύτερο χτύπημα και καρφώνεται στο κρανίο του......η δύναμη είναι τέτοια που η λεπίδα σφηνώνεται στα δόντια της κάτω γνάθου.......πέφτει δίπλα μου νεκρός, λουζοντάς με στο αίμα......το "λευκό" αγόρι με κοιτάει.....τα μάτια δύο μαύρες τρύπες έτοιμες να καταπιούν πλανητικά συστήματά......παγώνω...είμαι ο επόμενος....με κοιτάει......γυρίζει..... πλησιάζει τον γέρο που κρατάει την κοιλιά του......προσπαθεί να ξεφύγει μα γλυστράει στο αίμα του.....ο μικρός απο πάνω του σιγά σιγα χαμηλώνει.....κρατάω το όπλο μου και φεύγω αργά και σιωπηλά απο την αίθουσα......οι κραυγές του γέρου ακούγονται για πολύ ώρα.....ο πόνος είναι αμείωτος...ο πόνος.....ο πόνος.....ανοίγω το κουτι με τα παυσίπονα και καταπίνω τρία μαζί.....είμαι τετράγωνα μακριά και ακόμα ακούω τα ουρλιαχτά.....τα ουρλιαχτά του παιδιού#lastdaysgr#