Μέρα 1026.....μπήκα στο κτήριο της βιβλιοθήκης......έρημη....η λογοτεχνία ζέστανε αρκετό κόσμο τον χειμώνα....μάζεψα ένα βιβλίο απο κάτω....δε διάβασα τίτλο....το έβαλα στο σάκο χωρις να έχω αποφασίσει την τύχη του....προχώρησα....κατέβηκα στα υπόγεια...υγρασία....σκοτάδι....άναψα ένα πυρσό...Ισπανός εξερευνητής σε πυραμίδα των Αζτέκων....μπήκα πιο βαθιά στο σκοτάδι....αψίδα φωτός πάνω απο το κεφάλι μου....τα υπόγεια επικοινωνούσαν με τους υπονόμους....συνέχισα την περιπλάνηση.....κατέβηκα.....σαπίλα....άκουσα ανάσες....έσβησα τον πυρσό.....φόρεσα τα γυαλιά νυχτερινής όρασης...όλα πράσινα.....κινήθηκα με προσοχή.....τρεις δεμένες σιλούετες....τα γυαλιά μου τις μετέτρεψαν σε πλάσματα νοσηρής λογοτεχνίας.......πλησίασα...γυναίκες δεμένες στους τοίχους πισθάγκωνα...ανήμπορες να μιλήσουν.....τα ματια τους δυο φωτεινές χάντρες χωρίς να εστιάζουν.....οι μπλούζες τους σκισμένες....τα τεράστια στήθη τους κρεμόντουσαν μπροστά.....πλησίασα και άλλο....απο τις ρώγες τους έσταζε υγρό.....δίπλα τους κουτάκια με υπολείμματα φαγητού....κάποιος τις τρέφει....με τα δάχτυλά μου δοκίμασα το υγρό από τα στήθη τους.....γάλα....έσταζαν γάλα....αγκάλιασα το σώμα της και ρούφηξα.....η γυναίκα δεν αντέδρασε...το υγρό έκαψε τον λάρυγκά μου....έκανα εμετό....ξανά προσπάθησα.....αναγεννήθηκα....φίλησα στο μέτωπο τη νέα μάνα και υποσχέθηκα πως θα ξαναέρθω....έφυγα προσεκτικά μη γίνω αντιληπτός απο τον ιδιοκτήτη......τελικά η μάνα δεν είναι μία και εγώ είμαι πάλι γιός#lastdaysgr#