Μερα 1032....σταθμός των ΚΤΕΛ.....ψάχνω στις αποθήκες...ανοίγω ένα δέμα γεμάτο γράμματα..θα ταιριάξουν με τις φωτογραφίες.....ακούω φασαριά....κρύβομαι.....ανάμεσα απο τα λεωφορεία διακρίνω μερικά "άσπρα" παιδιά.....εξαγνισμένα, κινούνται σα φαντάσματα..αναζητώ τους γιούς μου.......ακολουθεί μια ομάδα εξαθλιωμένων παιδιών....νέα σοδιά.....βρώμικα, πεινασμένα, σκελετωμένα με πρησμένες κοιλιές.....σταματάνε στο κέντρο του ερημωμένου σταθμού....τα "άσπρα" παιδιά φέρνουν έναν αιχμάλωτο...ένστολος δεμένος....τον γδύνουν....τον γονατίζουν.....ακουμπούν το κεφάλι του σε μια σκουριασμένη ζάντα....πλησιάζει ένα παιδί κρατώντας τσεκούρι....δήμιος.....πρώτο χτύπημα....χτυπά αρτηρία....το αίμα τρέχει με μανιά....ο άντρας ουρλιάζει...δεύτερο χτύπημα και το τσεκούρι σφηνώνεται στη σπονδυλική στήλη....τα μάτια του άντρα εχουν διασταλεί....ζει ακόμα....ο πόνος νεκρώνει τις φωνητικές του χορδές....σιωπή....τα πεινασμένα παιδιά κοιτούν με τα στόματα ανοιχτά.....υπνωτισμένα....το τσεκούρι παραμένει σφηνωμένο...το "άσπρο" παιδί χτυπά με πέτρα τη λαβή του τσεκουριού...ο σπόνδυλος σπάει.....ο άντρας ξεψυχά....το κεφάλι κατρακυλά στο τσιμέντο με άηχο γδούπο......τεμαχίζουν το σώμα....τα σκελετωμένα παιδιά κοιτούν.....περνά ώρα....οι παλμοί μου έχουν ανέβει.....ένα κοριτσάκι σηκώνεται.....δύσκολο να καθορίσεις την ηλικία.....δέρμα και κόκκαλα....τα λεπτά ποδαράκια της εύθραυστα....πλησιάζει το κόκκινο στίγμα....τρέφεται.....γονατίζει και τρέφεται...πλησιάζουν δειλά και τα υπόλοιπα.....τρώνε.....το κόκκινο τα μπολιάζει....χορταίνουν.....τα "άσπρα"παιδιά ουρλιάζουν.....η τελετή τελείωσε......  .....κοινώνησαν.......ξέρω πως αργά ή γρήγορα και εγω θα ταΐσω τα παιδιά μου....πατέρας#lastdaysgr#