Μέρα 1043.........ξεχύθηκαν στο δρόμο......άρχισαν να βγαίνουν από τα γύρω σαπισμένα σπίτια.......χώθηκα στο πίσω κάθισμα ενος αυτοκινήτου......μια βρώμικη παιδική κουβερτούλα......σκεπάστηκα.....η πόρτα δεν έκλεινε....ανασήκωσα την κουβέρτα και είδα την καταιγίδα....η θύελλα ξέσπασε γύρω μου.....χτυπούσαν με ξύλα και σίδερα.....μικρές ομάδες απελπισμένων.....αγώνας με έπαθλο την τροφή......ξεσκισμένα κορμιά κατέρρεαν στο δρόμο.....άντρες....γυναίκες...παιδιά...μια κρεατομηχανή.....ένας άντρας με είδε να κρυφοκοιτώ....άρχισε να τρέχει προς το αυτοκίνητο ουρλιάζοντας.....στα χέρια του ένας κατακόκκινος μπαλτάς.....πριν με αποκαλύψει τον σταμάτησε ένα σίδερο που διαπέρασε τον λαιμό του....έπεσε στην άσφαλτο.....απο την τρύπα του λαιμού έτρεχε αίμα.....μαζί με τον κόκκινο πολτό, ακουγόταν ένα σφύριγμα....προσπαθούσε ακόμα να με προδώσει....άκουγα μέσα στα ουρλιαχτά καθαρα το ονομά μου....άκουγα το ονομά μου....το ονομά μου;....φαντάστικα ότι θα είναι αυτό....έχω ξεχάσει.....η μάχη τέλειωσε.....οι νικητές ουρλιάζανε.....μαζέψανε τα νεκρά κορμιά.....θα γυρίσουν αργότερα για όσους δεν έχουν ξεψυχήσει...θα πάρει καιρός μέχρι να ξαναπεινάσουν.....βγήκα μετά απο ώρα....κανένας δεν είχε αγγίξει τον άντρα που με φώναζε.....απο την μικρή τρυπούλα του, ακόμα έβγαινε σφυριχτός ο ήχος.....ακόμα ψέλλιζε το όνομά μου.....με το μαχαίρι μου, χτύπησα την καρδιά του.....ξεψύχησε...πήρα και εγω τον φίλο μου στις πλάτες και τράβηξα προς την περιοχή μου....στεναχωρήθηκα που δεν ρώτησα πως να τον φωνάζω#lastdaysgr#