Μέρα 1034......πέρασα έξω απο ένα θέατρο που ερχόμασταν παλιά......οικογένεια, τέχνη, πολιτισμός.....λέξεις νεκρές.....μπήκα απο συνήθεια....πέρασα το σκονισμένο φουαγιέ...σκισμένες ταπετσαρίες......θαμπωμένες κορνίζες με ξεχασμένους πρωταγωνιστές....μύρισα λουλούδια...μπήκα στην αίθουσα.......τα παράθυρα της οροφής φώτιζαν αμυδρά την πλατεία....σκιές;....πλησίασα.....το θέαμα με έκανε να κρυφτώ.....το θέατρο γεμάτο κόσμο....κρύφτηκα κάτω απο ένα κάθισμα.....αφουγκράστηκα με το όπλο  έτοιμο....σιωπή.....δειλά σηκώθηκα.....οι θεατές ακίνητοι.....μουδιασμένοι.....πλησίασα.....νεκροί.....ήταν νεκροί.....οι περισσότεροι σε προχωρημένη σήψη....εκατοντάδες αποσμητικά χώρου στα πόδια τους.......όλοι τους ντυμένοι επίσημα, περίμεναν ανυπόμονα το τρίτο κουδούνι......ανέβηκα στη σκηνή.....κάποιος είχε καθαρίσει....πέρασα πίσω από τις κουίντες.....στο βάθος ένα φως πάλευε μέσα στο σκοτάδι......πλησιάσα.....καμαρίνι.....τον είδα να κάθεται και να κοιτά το πρόσωπό του στον καθρέφτη......το κερί δίπλα του χόρευε τις σκιές στο πρόσωπο.....Μεφιστοφελής.......περίμενε......ακίνητος κοιτούσε τις γκροτέσκα βαμμένες ρυτίδες του και περίμενε......είχα πολύ καιρό να νιώσω λύπη......έφυγα αθόρυβα......πέρασα τους νεκρούς θεατές και βγήκα στο δρόμο.....σταμάτησα.....κοίταξα πίσω μου.....επέστρεψα στο θεατρο.....χτύπησα τρεις φορές το κουδούνι......δε πρέπει να αφήσει το κοινό του να ανυπομονεί#lastdaysgr#