Μέρα 1055....στέκομαι γυμνός ακουμπισμένος στον τοίχο...απεναντί μου σαπίζουν στην υγρασία οι φωτογραφίες....ακούω τον εαυτό μου να γρυλίζει.....ακούγεται κλάμα...."Σε αγαπώ μπαμπά".....μια παιδική φωνή κάπου μακριά...."σε αγαπώ μπαμπά" συνέχιζε το παιδικό παράπονο.....εξωστρακίστηκε από κτήριο σε κτήριο.....από τοίχο σε τοίχο.....έσκισε την βρώμα.....ήρθε και καρφώθηκε στα μελίγγια μου......αυθαίρετα έτρεξε δάκρυ....γεύτηκα....αλμυρό....ξέσπασα σε κλάματα.....όχι γιατί συγκινήθηκα....αλλά γιατί έχω γεύση...."σε αγαπώ μπαμπά".......και εγώ γευόμουν τα ανθρώπινα δάκρυά μου#lastdaysgr#