Μέρα 1082.........η πόλη είναι ήσυχη.......μικρες εστίες φωτιάς σε κτήρια......ο καιρός αρχίζει να γεμίζει....σύντομα θα βρέξει.....περπατάω σε κεντρικό δρόμο.......μυρίζει έντονα ψοφίμι......πεινάω.....ακούω φωνή.......τραγούδι.......ακολουθώ την παραφωνία.......στην αρχή μιας στοάς ένα σκελετωμένο φάντασμα......ανάμεσα σε σκουπίδια τραγουδά.....κλαίει και τραγουδά....πλησιάζω.....η αποκρουστική μυρωδιά με σταματά μερικά μέτρα πριν.......περιττώματα και ούρα....αμωνιά.....κρατάω την αναπνοή μου.....η περιέργεια με φέρνει πιο κοντά......κάτι γνώριμο....πλησιάζω κρατώντας την αναπνοή μου με μαντίλι......θυμάμαι.....άντρας εξουσίας....πολιτικός.....πύρινοι λόγοι και πατριωτικά πυροτεχνήματα......με κοιτά......χαμογελά.....λίγα σαπισμένα δόντια και μαυρη γλώσσα.....συνεχίζει το μελωδικό κλάμα.....απλώνει το χέρι προς εμένα......κάτι ζητά......σηκώνω το όπλο και σημαδεύω......μου χαμογελά........δεν σπαταλώ σφαίρα........φεύγω......συνεχίζει να κλαίει και να παρακαλά..........η μυρωδιά εξασθενεί........το τραγούδι γίνεται πιό έντονο......σχεδόν ουρλιάζει.......πεινάω αλλά τι να φας;#lastdaysgr#

Μέρα 1078.......περπατάω στο διάδρομο νοσοκομείου....εγκατάλειψη....η μόνη μου λεία ενα κουτί παυσίπονα.....οι πληγές μου στάζουν.....η σαπίλα στους τοίχους θυμίζει κάτι από τον πολιτισμό που πέθανε.....ένα μηχάνημα με αριθμούς προτεραιότητας μου βγάζει γλώσσα.... κόβω τον αριθμό 342....τον βάζω στην τσέπη μου......ανακατεύεται με αποδείξεις και λίστες μαρκετ.....συλλέκτης......συνεχίζω....το φως λιγοστό χύνεται στους διαδρόμους απο το σπασμένα παράθυρα......διαγράφονται σκελετοί απο κρεβάτια και αναπηρικά καρότσια.....ακούω φωνούλα.....πλησιάζω στις αίθουσες των χειρουργίων......ένα νεκρο "λευκό" παιδί βρίσκεται στην είσοδο.....γυμνό.....τα ίχνη απο αίματα δείχνουν ότι σύρθηκε μέχρι εκεί.....πληγές στην πλάτη του.....το αίμα τρέχει.......η φωνούλα ακούγεται και πάλι.....μπαίνω με το όπλο παρατεταμένο......δυο άντρες κρατούν ένα παιδί πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι.....φωτίζονται από  λάμπα υγραερίου......μια τριτη γκροτέσκα σκιά πλησιάζει.... γυμνός άντρας πάνω απο εξήντα......το παιδί τώρα ουρλιάζει.....οι σκιές γελούν και ενθαρρύνουν......ακινητοποιούν το παιδί.......ο γέρος σκύβει και γλύφει το "λευκό" μάγουλο του αγοριού.....φτύνει το χρώμα....ετοιμάζεται....σηκώνω το όπλο.....ακούνε το όπλισμα.....γυρνούν και οι τρείς.....η πρώτη σφαίρα πετυχαίνει τον γέρο στην κοιλία......σωριάζεται.....η δεύτερη, τον άντρα στα δεξιά μου, τον συναντά στο κεφάλι.......απογειώνεται το μισό του κρανίο.......μένει ελάχιστα όρθιος,εκεί ,με το κεφάλι του ανοιγμένο.....γλυστράει στα χυμένα μυαλά και σκάει με πάταγο στο πάτωμα....ο τρίτος ορμάει με μαχαίρι.....ρίχνω με το όπλο αλλά με προδίδει....εμπλοκή.....δύσκολα βρίσκεις λιπαντικά στις μέρες μας......το μαχαίρι του καρφώνεται στον σάκο μου....γλυστράω και αγκαλιασμένοι πέφτουμε στο πάτωμα......σηκώνει το μαχαίρι για  θανατηφόρο χτύπημα........ λάμψη......η παλάμη του χάνεται και στην θέση της εμφανίζεται ένας πίδακας απο ζεστο αίμα.......ο άντρας ουρλιάζει.....πίσω του ο μικρός κρατά ένα μπαλτά.......δεύτερο χτύπημα και καρφώνεται στο κρανίο του......η δύναμη είναι τέτοια που η λεπίδα σφηνώνεται στα δόντια της κάτω γνάθου.......πέφτει δίπλα μου νεκρός, λουζοντάς με στο αίμα......το "λευκό" αγόρι με κοιτάει.....τα μάτια δύο μαύρες τρύπες έτοιμες να καταπιούν πλανητικά συστήματά......παγώνω...είμαι ο επόμενος....με κοιτάει......γυρίζει..... πλησιάζει τον γέρο που κρατάει την κοιλιά του......προσπαθεί να ξεφύγει μα γλυστράει στο αίμα του.....ο μικρός απο πάνω του σιγά σιγα χαμηλώνει.....κρατάω το όπλο μου και φεύγω αργά και σιωπηλά απο την αίθουσα......οι κραυγές του γέρου ακούγονται για πολύ ώρα.....ο πόνος είναι αμείωτος...ο πόνος.....ο πόνος.....ανοίγω το κουτι με τα παυσίπονα και καταπίνω τρία μαζί.....είμαι τετράγωνα μακριά και ακόμα ακούω τα ουρλιαχτά.....τα ουρλιαχτά του παιδιού#lastdaysgr#

Μέρα 1070.........η πληγή στον αριστερό καρπό έχει ανοίξει.....τρέχει πύον.....λίγο κάτω απο την παλάμη, ανάμεσα στις φλέβες.......μυρίζει  άσχημα...........ο πυρετός έχει ανέβει......το δωμάτιο έχει γεμίσει φωνές......διψάω......παίρνω στο χέρι μου το μαχαίρι.....χώνω τη μεταλλική μύτη μέσα στην πληγή.....ακούω το πύον που εκτοπίζεται απο τον όγκο του μαχαιριού.......στάζει στο πάτωμα.....πονάνε τα αφτιά μου απο την φασαρία......τους παρακαλώ να ηρεμίσουν και εκείνοι γελάνε.....το μαχαίρι πιό βαθιά.....σκάβω.....το μέταλλο ακουμπάει κάτι σκληρό.....σα να βρήκα σεντούκι θαμμένο στην άμμο....το τραβάω προς τα έξω.......μια λευκή πέτρα βγαίνει απο την πληγή....μικρή...κάτασπρη......την καθαρίζω απο το πύον....είναι ένα δόντι.....ένα λευκό υπέροχο δόντι....κυνόδοντας μυτερός....δόντι θηρίου......ανοίγω το κουτάκι και τον ακουμπάω δίπλα στα άλλα δόντια.....στα χέρια μου πληγές.....το θηρίο μου χαμογελά....οι φωνές σταματούν....κλείνω το κουτί......σκοτάδι#lastdaysgr#

Μέρα 1055....στέκομαι γυμνός ακουμπισμένος στον τοίχο...απεναντί μου σαπίζουν στην υγρασία οι φωτογραφίες....ακούω τον εαυτό μου να γρυλίζει.....ακούγεται κλάμα...."Σε αγαπώ μπαμπά".....μια παιδική φωνή κάπου μακριά...."σε αγαπώ μπαμπά" συνέχιζε το παιδικό παράπονο.....εξωστρακίστηκε από κτήριο σε κτήριο.....από τοίχο σε τοίχο.....έσκισε την βρώμα.....ήρθε και καρφώθηκε στα μελίγγια μου......αυθαίρετα έτρεξε δάκρυ....γεύτηκα....αλμυρό....ξέσπασα σε κλάματα.....όχι γιατί συγκινήθηκα....αλλά γιατί έχω γεύση...."σε αγαπώ μπαμπά".......και εγώ γευόμουν τα ανθρώπινα δάκρυά μου#lastdaysgr#

Μέρα 1052......Στενό δρομάκι.....παράκαμψη.....τα γύρω τετράγωνα καίγονται.....έκρηξη κατέρευσε πενταόροφο κτήριο......το δύκτιο γκαζιού πυροδότησε αλεπάλληλες εκρήξεις χαρίζοντας μικρούς ήλιους.....ακούς μόνο τη φωτιά να τρώει.....καμιά κραυγή, κανένας πόνος.....πίσω μου καταρρέουν φλεγόμενοι τοίχοι......στενό δρομάκι όχι πάνω απο δεκαπέντε μέτρα.....δύσκολη η αναπνοή....έχω σκεπάσει το προσωπό μου με μαντίλι....μπαίνω στο στενό χωρις επιλογή.....δώδεκα μέτρα......συνεχίζω....ο καπνός έχει καλύψει την διαδρομή.....σα σε αμμοθύελλα....διακρίνω το τέλος του στενού.......επτά μέτρα.....εμφανίζεται και κλείνει το δρόμο για τη σωτηρία μου.....σκελετωμένο σώμα στέκεται εμπόδιο....ο καπνός πυκνώνει....η πλάτη μου αρχίζει και καίγεται.....το σκελετωμένο πλάσμα με κοιτά για λίγο.....κόκκαλα και σάρκα....κάποτε άντρας διακρίνοντας το υπερμεγέθη πέος που κρέμεται.....σα κόκκαλο ανάμεσα στα πόδια του....νεκρό να ταλαντεύεται σε κάθε ουρλιαχτό που ξεχύνεται  απο την τρύπα στο κεφάλι του.....ορμάει με ταχύτητα......σηκώνω το όπλο μου......δε προλαβαίνω.....σάρκα και  κόκκαλα με πετάνε κάτω......ο καπνός σχεδόν με πνίγει.....εκρήξεις.....φλόγες χαϊδεύουν το κεφάλι μου.....καψαλίζονται τα μαλλιά μου......το πλάσμα απο πάνω μου προσπαθεί να δαγκώσει.....στόμα τεράστιο, κατάμαυρο χωρίς δόντια....ουρλιάζει και τα σάλια του χύνονται στο πρόσωπό μου.....καιγομαι, πνίγομαι.....με σφίγγει προσπαθώντας να δαγκώσει τον λαιμό μου....κρατάω αντίσταση με τα χέρια μου στους ώμους του.....όσο αυτο πιέζει τόσο δύναμη βάζω.....ο ώμος του υποχωρεί.....αισθάνομαι να συνθλίβεται απο την δυναμή μου....το αγκαλιάζω ενώνοντας τα χέρια μου πίσω από την πλάτη του......εραστές.....φωτιά......τα κόκκαλά του σπάνε σαν από ζάχαρη.....μικραίνει μέσα στην αγκαλιά μου......παλεύει να με φιλήσει μα δε μπορεί.....έχω επιβληθεί......μαύρο αίμα σα πετρέλαιο χύνεται απο το στόμα του και με λερώνει....με τα πόδια μου σπρώχνω το ζωντανό λείψανο και το πετάω μέσα στη φωτιά.....τρέχω κάνοντας εμετό τα υγρά του πλάσματος.....λίγο πριν βγω απο το στενό γυρίζω να κοιτάξω......καίγεται ήσυχο μέσα στη φωτιά......ένας κόκκινος ήλιος έτοιμος να καταβροχθίσει  πλανήτες .....τη φωτιά με φωτιά τη νικάς#lastdaysgr#

Μέρα 1043.........ξεχύθηκαν στο δρόμο......άρχισαν να βγαίνουν από τα γύρω σαπισμένα σπίτια.......χώθηκα στο πίσω κάθισμα ενος αυτοκινήτου......μια βρώμικη παιδική κουβερτούλα......σκεπάστηκα.....η πόρτα δεν έκλεινε....ανασήκωσα την κουβέρτα και είδα την καταιγίδα....η θύελλα ξέσπασε γύρω μου.....χτυπούσαν με ξύλα και σίδερα.....μικρές ομάδες απελπισμένων.....αγώνας με έπαθλο την τροφή......ξεσκισμένα κορμιά κατέρρεαν στο δρόμο.....άντρες....γυναίκες...παιδιά...μια κρεατομηχανή.....ένας άντρας με είδε να κρυφοκοιτώ....άρχισε να τρέχει προς το αυτοκίνητο ουρλιάζοντας.....στα χέρια του ένας κατακόκκινος μπαλτάς.....πριν με αποκαλύψει τον σταμάτησε ένα σίδερο που διαπέρασε τον λαιμό του....έπεσε στην άσφαλτο.....απο την τρύπα του λαιμού έτρεχε αίμα.....μαζί με τον κόκκινο πολτό, ακουγόταν ένα σφύριγμα....προσπαθούσε ακόμα να με προδώσει....άκουγα μέσα στα ουρλιαχτά καθαρα το ονομά μου....άκουγα το ονομά μου....το ονομά μου;....φαντάστικα ότι θα είναι αυτό....έχω ξεχάσει.....η μάχη τέλειωσε.....οι νικητές ουρλιάζανε.....μαζέψανε τα νεκρά κορμιά.....θα γυρίσουν αργότερα για όσους δεν έχουν ξεψυχήσει...θα πάρει καιρός μέχρι να ξαναπεινάσουν.....βγήκα μετά απο ώρα....κανένας δεν είχε αγγίξει τον άντρα που με φώναζε.....απο την μικρή τρυπούλα του, ακόμα έβγαινε σφυριχτός ο ήχος.....ακόμα ψέλλιζε το όνομά μου.....με το μαχαίρι μου, χτύπησα την καρδιά του.....ξεψύχησε...πήρα και εγω τον φίλο μου στις πλάτες και τράβηξα προς την περιοχή μου....στεναχωρήθηκα που δεν ρώτησα πως να τον φωνάζω#lastdaysgr#

Μέρα 1035.......γράμματα λάφυρα......διαβάζω......ταξινομώ......παντρεύω τα γράμματα με τις φωτογραφίες στον τοίχο......βρώμικες, πεισματάρικες, γραπωμένες στο τούβλο.....διαβάζω....ιστορίες....χαρές και λύπες...άνθρωποι.....και σε μια στιγμή......μια στιγμή τα άλλαξε .....μαύρη Παρασκευή...γέμισε ο κόσμος φωτιά....δεν έκαψε χρώμα,γλώσσα,κουλτούρα.....έκαψε σάρκα...αδηφάγο το τέρας μάσησε χωρις προτημίσεις....κατέληξε στην ουρά του....τρομοκρατία είπαν.....εγω το ονομάζω εξέλιξη.....κατέρρευσαν τα χρηματιστήρια.....κατέρευσε ο Θεός.....άλλαξαν τα χρωμοσώματα....εξελιχθήκαμε....δε μας χώραγε πια ο πολιτισμός...δεν είχαμε ανάγκη την ποίηση.....γίναμε ελεύθεροι........διαβάζω.....πόσο γρήγορα αλλάξαμε.....οι στιγμές διαφορετικές....το κάθε δευτερόλεπτο άγνωστο με το επόμενο έφερε κάτι καινούργιο.....και εγένετο σκοτάδι#lastdaysgr#